شمع‌ها را روشن كردیم
احمدرضا احمدی: در باران خیابان‌ها را نگاه می‌كردیم. در خیابان نه غواصی بود، نه ملوانی بود، نه خلبانی بود، و نه سوزنبانی بود. مردم در باران به سوی خانه‌ها می‌رفتند. گاهی چتر داشتند و گاهی بی‌چتر بودند. گاهی به چهره‌ی آ‌نان لبخندی می‌دیدم. یك روزنامه‌ی صبح هم خریدم، نخواندم، نمی‌خواستم از این پیاده‌روهای باران‌زده غافل شوم. با روزی كه باران آغاز شده بود برادر بودم. باران بوی دواهای اتاق عمل را در حافظه‌ام منهدم كرده بود. ما به ماه فروردین نزدیك می‌شدیم. ناگهان شیشه را پایین كشیدم، دستم را از پنجره‌ی اتومبیل بیرون بردم، قطره‌های باران به دستم می‌خورد، بی‌صدا بود. این بی‌صدایی می‌توانست برای من شكوفه‌های گیلاس را كه هم‌اكنون در باغ‌ها از شاخه‌ها بر زمین می‌ریخت ارمغان بیاورد. صدای باران سلامتی آورد.

سنگ داغ
فرهاد توحیدی: ...آ«بوی بارانآ» شجریان را گذاشته‌ام توی پخش و دلم غنج می‌رود. ملودی‌های فخرالدینی مرا می‌برد. بوی باران، بوی سبزه، بوی خاك... شعر جادویی مشیری را كه می‌شنوم انگار روی پوست باران‌خورده‌ی درخت‌ها دست می‌كشم. با غلت تحریرهای شجریان به آسمان می‌روم و پایین می‌آیم. این صدا، این مونس تنهایی، این رفیق شب‌های تار، گاهی بفهمی‌نفهمی اشكم را درمی‌آورد. با او زمزمه می‌كنم و گاهی صدایم اوج می‌گیرد. به گوش خودم خوشایند می‌آید. صدای شجریان را به حساب صدای خودم می‌گذارم. دم عید كه می‌شود دستم بی‌اختیار می‌رود طرف بعضی نوارها و سی‌دی‌ها، انگار بی‌آن‌كه از پیش تصمیم گرفته باشم همه‌ی حال‌وهوای زندگی را می‌خواهم با بهار تنظیم كنم.

غنچه‌ی خرچنگ عشق
سروش صحت: آخر هر سال وقتی به سالی كه گذشته فكر می‌كنم، می‌بینم كه روزهای گذشته مثل یك خواب شده‌اند، بعضی‌های‌شان محوند، بعضی‌ها پررنگ و بعضی از روزها عقب و جلو شده‌اند. چیزهایی كه فكر می‌كردیم خوبند، پس از مدتی دیگر آن‌قدرها خوب نیستند و خیلی از چیزهای بد با گذشت زمان دیگر بد نیستند. كتاب قهرمان عصر مای لرمانتوف و پدران و پسران تورگنیف سال‌ها جزو محبوب‌ترین كتاب‌هایم بودند. اوایل سال تصمیم گرفتم اگر فرصت شد، كتاب‌های محبوبم را دوباره‌خوانی كنم. با قهرمان عصر ما شروع كردم، اما این قهرمان عصر ما، آن قهرمان عصر ما نبود و آن‌قدری كه كتاب دفعه‌ی پیش گوشت شده بود و به تنم چسبیده بود، این بار گوشت نشد و تازه كمی از گوشت‌های دفعه‌ی قبل را هم كند؛ این بود كه دیگر سراغ دوباره خواندن پدران و پسران نرفتم.

بهار پشت در است...
مینو فرشچی: دلش خواست جلوی دوربین فیلم‌برداری بود و دست می‌كرد از زیر صندلی یك مسلسل درمی‌آورد و پیاده می‌شد و فریادزنان به همه شلیك می‌كرد؛ به آدم‌ها، ماشین‌ها، گل‌فروش‌ها، در و دیوار و به آسمان كه این‌قدر ابری و گرفته بود و نمی‌بارید تا او هم بتواند با باران هم‌آواز شود. دلش می‌خواست فحش بدهد. فحش‌های بد و ناموسی و ركیك، به هر كسی كه بود و نبود، به عید، به بهار، به شكوفه و به شوهرش كه او را تنها گذاشته بود... در را باز كرد و پیاده شد. اما نه داد زد و نه فحش داد. فقط نفس عمیقی كشید و هوای سرد را فرو داد اما دلش خنك نشد. دست‌ها را توی جیب‌های پالتوی سیاهش كرد. كاغذ باریكی را كه فهرست خریدها و كارهایش را روی آن نوشته بود درآورد و آن را مچاله كرد و انداخت كنار پایش و تازه با نوك كفش هم ضربه‌ای به كاغذ مچاله‌شده زد كه جلوی چشمش نباشد. فهمید كه عزادارتر از آن است تا بتواند لوازم هفت‌سین بخرد.

بیدمشک‌های کله‌کُرکی
مصطفی جلالی‌فخر: امتحان‌های ثلث دوم تمام شده بود و چند روز مانده به عید. همه جا پر از ماهی و هفت سین و جعبه‌های بنفشه و مرد پیر موسفیدی که هر سال شاخه‌های بیدمشک می‌فروخت. با آن کله‌های کًرکی دوست‌داشتنی‌شان که بیش‌تر از هر چیز طراوات بهار را به یادم می‌آوردند - هنوز هم. راه خانه تا مدرسه طولانی نبود و از کنار یک پارک می‌گذشت. آن روز که برمی‌گشت، دلش تاب و چرخونک خواست. اسمش را گذاشته بود چرخونک. همان‌هایی که در آن می‌نشستند و خودشان با سرعت می‌چرخاندندشان. یک شاخه بیدمشک خرید و شروع کرد به دویدن. یکی دو بار هم بلند گفت یوهوووووووو. بعد که به نفس زدن افتاد رفت روی تاب نشست. خوش‌حال بود، چون تصمیم خودش را گرفته بود. نه به خاطر بابا دکتر شود و نه به خاطر این‌که مژگان دوست دارد شوهر خلبان داشته باشد، خلبان شود. مطمئن بود که می‌خواهد هنرپیشه شود؛ هنرپیشه‌ی هندی!

دالان بهشت
پرویز نوری: هیچ‌وقت دلم نمی‌خواهد دیگر از لاله‌زار رد شوم و به سینماهای البرز و ركس و ایران نگاه كنم. ببینم سینماهایی كه روزگاری مكان رؤیاهای ما بود، به چه روزی افتاده‌اند. وقتی از خاطره‌هایم در سینما ركس گفتم، یاد سینما ایران هم بودم كه روبه‌روی هم قرار داشتند. این را بگویم كه سینما ایران برایم شاید آن گرما، لطف و صمیمیت سینما ركس را نداشت، اما سینمایی بود كه بسیاری از لحظه‌های شیرین و خیال‌انگیزم را در آن‌جا گذرانده بودم. همیشه رقابتی شدید بین این دو سینما وجود داشت. ركس آ«دزد سرخ‌پوشآ» را نشان می‌داد و ایران با آ«هفت عروس برای هفت برادرآ» به مقابله برمی‌خاست، یا هنگامی كه سینماسكوپ از راه رسید و ركس آ«صلاح‌الدین ایوبیآ» را نمایش داد، ایران بلافاصله با آ«دلاوران میزگردآ» جوابش را داد.

به یاد محمود اسدی (1386-1326)
کیومرث پوراحمد: ساعت ده صبح همسرم مرا بیدار کرد. گفت زنگ زدم خانه‌ی محمود حالش را بپرسم، گریه می‌کردند. تا من و همسرم خودمان را برسانیم به خانه‌ی محمود، آمبولانس جلوی در بود. محمود را که دیگر نفسش بالا نمی‌آمد رساندند به تهران کلینیک... گاهی از لای در سرک می‌کشیدم توی اورژانس. دکترها و پرستارها جمع شده بودند دور محمود و بهش شوک می‌دادند. یک بار که سرک کشیدم هیچ کس کنار تخت محمود نبود. تمام. سکته‌ی قلبی در اثر فشار نفخ معده. از لای در خزیدم داخل، پرده‌ی پلاستیکی را کنار زدم، چنگ انداختم توی موهای سفید قشنگش و صدایش کردم. محمود! محمود!! محمود!!! جواب نداد. جواب نداد. محمود جواب نداد. گفتم محمود! گفتی بالش من پر آواز پر چلچله‌هاست ولی نگفتی بوی هجرت می‌آید.
محمد صالح‌علا: محورخاطراتم از محمود برمی‌گردد به شب عروسی‌اش که شباهتی با عروسی‌های دیگر نداشت. آن شب  امیر نادری عکس می‌گرفت و با دوربین هشت میلی‌متری فیلم هم می‌گرفت. توی مجلس عروسی‌اش خیلی‌ها بودند، اما برای من شیرین‌تر از همه حضور سهراب سپهری بود که آن شب با او آشنا شدم. بعد از مراسم عروسی، از خانه زدیم بیرون. با عروس و داماد، همراه امیر نادری و احمدرضا احمدی و چند دوست دیگر. رفتیم سرِ بند. آن شب ریسه رفتیم از خنده. دل درد گرفتیم از دست احمدرضا که یک نکته‌ی کوچک را به داستانی برای ساعت‌ها خندیدن تبدیل می‌کند. آن قدر که سی و