مجله الکترونیکی و دانستنیهای روز برای عاشقان خوش فکرو اندیشه http://irannews.blogtak.com/ اراک

» امروز

منوي كاربري

پیغام مدیر : هر روز با ما باشید با مطالبی خوب و خواندنی جدید و هزار مطالب زیبای دیگر .. گلچین روز از بهترین سایت ها ووب سایت های خوب با مطالب جذاب و خواندنی از سراسر دنیا در موضوعات مختلف علمی ، دینی, تاریخی, سرگرمی، نرم افزار و خیلی چیزهای دیگر. اگر در مورد مطلبی اطلاعات می خواهید یا اینکه دنبال چیزی می گردید در قسمت نظرات آنرا در خواست کنید. مطالب عنوان شده صرفا نظرات شخصی من بوده و یا مطالبی بوده که من با آنها موافق بوده ام و دلیلی بر صحت تمامی مطالب نمی باشد. امید وارم استفاده لازم را ببرید ممنون.. hlgole@yahoo.com (lorestani)

لوگوي وبلاگ

دوستان

لوگوی دوستان

پشتیبانی

منوي اصلي

نويسندگان

موضوعات

لینک ها

ارسال برای دیگران

قیمت زلیخا، 20 برابر یوزارسیف بود! چاپ

قیمت زلیخا، 20 برابر یوزارسیف بود!

همسر اول و فعلی یوسف به خواستگاری زلیخا می رود، اما...

با نزدیک شدن به قسمت های پایانی سریال حضرت یوسف(ع) هر روز ابعاد جدیدی از این پروژه مشخص می شود.

کتایون ریاحی در این سریال گران ترین هنرپیشه بوده که ماهانه حدود 7 تا 10 میلیون تومان برای حضور در نقش زلیخا دریافت کرده که بیش از 20 برابر دستمزد بازیگر یوسف بوده است. به گونه ای که ارزان ترین بازیگر از میان نقش های اصلی سریال مصطفی زمانی، بازیگر مازندرانی نقش یوسف بوده که 200 تا 500 هزار تومان در ماه دریافت می کرده است.

گفته می شود بیشترین هزینه ها صرف نظر از بازیگر، هزینه های گزاف ساخت دکور ها و اجاره وسائل و ادوات فیلمبرداری بوده اند. پیش از این مسئولین ساخت این سریال، بیشترین رقم هزینه تولید آن را 7 میلیارد تومان اعلام کرده بودند که برخی از منابع آگاه معتقدند با توجه به هزینه هایی که در این سریال شده است، این رقم غیر واقعی به نظر می رسد.

در حالی که گمانه زنی های زیادی در مورد هزینه های ساخت این سریال انجام شده، یک منبع آگاه در این مورد به «آینده» گفت: هزینه واقعی سریال 14 میلیارد تومان بوده که 6 و نیم میلیارد آن توسط تلویزیون و مابقی آن از محل کمک هایی از نهاد ریاست جمهوری، یکی از ارگان ها و چند چهره شاخص در مجلس تامین شده است.

وی گفت: هنوز 13-14 قسمت از سریال باقی مانده که در آن برادران یوسف به تپس می آیند و پس از ملاقات با او به کنعان می روند. در بخشی از سریال نیز بر اساس یک روایت غیر معتبر که در منابع دینی تشیع چندان روی آن تاکید نشده، یوسف به امر خدا زلیخا را جوان کرده و با او ازدواج می کند.

در طرح اولیه این سریال، همسر اول و فعلی یوسف به خواستگاری زلیخا می رود، اما این منبع آگاه یادآور شد که به خاطر حساسیت ها ممکن است این اتفاق به نحوی دیگر بیفتد، اما یقینا یوسف زلیخا را به عقد خود در خواهد آورد.

در این حال ناهماهنگی در روند گذشت زمان در این مجموعه تلویزیونی به رغم هزینه های فوق العاده آن موجب اعتراض منتقدین هنری شده است. به گفته آنان، گذشت حدود سی سال در حالی در چهره زلیخا به شدت محسوس است که کمترین اثری در سیمای کنیزان زلیخا یا مادر فرمانروای مصر نداشته است. همچنین در حالی بخشی از موهای یوزارسیف 40 ساله در طول 12سال پس ار آزادی از زندان سفید شده است که چهره مالک مشاور وی یا بنیامین بردار او، تغییر خاصی ننموده است.

منبع:ayandenews.com

نوشته شده توسط عشق خدائی در ساعت 09:46مربوط به : خبر های هنری

[ نظرات [ 0 ] ] [ ارسال نظر ] [ لینک مطلب ]

ارسال برای دیگران

آرزوهای 51 سینماگر بزرگ برای سینما

آرزوهای 51 سینماگر بزرگ برای سینما

كمال تبریزی: آرزو می‌کنم سینمای ایران...

در آستانه‌ی روز ملی سینما 51 تن از اهالی سینما آرزوهایشان را برای سینمای ملی ایران به بخش سینمایی ایسنا نوشتند.
1 ـ كمال تبریزی: آرزو می‌کنم سینمای ایران:
هنری باشد ولی بی‌مخاطب نباشد!
پرمخاطب باشد ولی مبتذل نباشد!
جشنواره‌ای باشد ولی به هر قیمتی نباشد!
دینی باشد ولی شعاری نباشد!
اقتباسی باشد ولی کپی مو به مو از دیگران نباشد!
روشنفکرانه باشد ولی ضد فرهنگ و اعتقاد مردم نباشد!
کوتاه باشد اما برای بلند شدن کش نیامده باشد!
بزرگ باشد اما متظاهرانه نباشد!
تند و منتقدانه باشد اما ناامید نباشد!
شاد و مفرح باشد اما بی‌بو و خاصیت نباشد!
جسور باشد اما در محاق توقیف نباشد!
پرشکوه باشد ولی عوامل‌اش فقیر نباشند!
مهم باشد ولی مورد بی‌مهری قرار نگیرد!
مورد توجه باشد ولی یک شبه و برای نمایش نباشد!
و بالاخره دارای قوانین متعادل نظارت و ارزشیابی باشد ولی هر کسی از هر کجا درباره آن تصمیم نگیرد!!!
همه این‌ها را گفتم ولی یک ضرب‌المثل قدیمی هست که میگه: آرزو بر سینمای جوان کشور ایران عیب نیست!
حق نگهدار سینمای ایران باشد!
2 ـ عزت‌الله انتظامی: فیلم‌های خوب ساخته شود و سینما جهش بالایی داشته و سرازیر نشود.
3ـ رضا كیانیان: آرزو می‌كنم فیلم‌هایی كه بازی كردم نمایش داده شوند، به همین سادگی.
4ـ فرشته طائرپور: آرزو دارم اگر عمری باقی بود و چند سال بعد شما بازهم همین سئوال را از من‌ كردید، بتوانم بگویم خدا را شكر كه سینما حالش از چند سال پیش خیلی بهتر است.
5ـ فریدون جیرانی: قدرت گرفتن بخش خصوصی در سینما از نظر سرمایه و فكر كه آگاهی صنفی را به همراه می‌آورد.
6 ـ سیروس ابراهیم‌زاده: سینمای ایران به اعتلای خودش ادامه دهد و طی این 20 سال پیشرفت‌هایی كه داشته و جایگاهی كه پیدا كرده متوقف نشود و با رفع نگرانی‌های موجود به نقش سازنده‌اش در جامعه‌ی ایران ادامه دهد.
7 ـ رضا ارحام صدر: سینما حداقل مانند تئاتر نشود و وجود داشته باشد و روزبه‌روز جلوتر رود و سینماگران ایرانی در همه كارها بدرخشند.
8ـ مهناز افضلی: برای چیزی كه وجود ندارد نمی‌شود آرزو كرد.
9ـ محمدرضا اعلامی: سینما همیشه آزاد، مستقل و پیشرفته باشد.
10 ـ حمید آخوندی: همه با هم در سینما همدل شویم.
11 ـ داریوش بابائیان: آدم‌هایی كه به سینما خدمت كردند قدرشان توسط مسوولین دانسته شود و همیشه پایدار و با ارزش باشند.
12 ـ محمدعلی باشه‌آهنگر: صداقت میان همه سینمایی‌ها حرف اول و آخر را بزند و هیچ كینه‌ای وجود نداشته باشد و فیلم‌هایی بسازیم كه دنیا به آن ببالد و به آن تكیه كنیم.
13 ـ عبدالحسن برزیده: بچه‌های فیلم‌ساز بتوانند فیلم‌های مورد علاقه‌شان را بسازند.
14 ـ ایرج تقی‌پور: سینمای ما روزبه‌روز باسوادتر شود.
15 ـ علیرضا خمسه: برای سینما آرزوهای مختلفی می‌شود كرد. آن‌هایی كه آرزو می‌كنند فراموش می‌كنند كه خود سینما یك آرزوی بزرگ است.
16 ـ منیژه حكمت: دوست دارم نگاه سیاسی به سینما نشود و مسوولین آن را فرزند خلف این آب و خاك بدانند.
17 ـ ابوالفضل جلیلی: مسوولین سینمایی دست از اختلافات سلیقه‌ای بردارند و این پرچم برافراشته شده سینمای ایران را كه حاصل رنج دوستان قدیم است برافراشته نگاه دارند.
18 ـ علیرضا رئیسیان: خداوند به سینماگران صبر ایوب عطا كند و به دولتمردان مربوط به حوزه فرهنگ هم شجاعت برای درك فرهنگ بدهد.
19 ـ كامبیز روشن‌روان: در همین امسال و سال آینده صنعت سینمای ما به گونه‌ای رشد كند كه بتواند توجه مخاطبین ایرانی و خارجی را به خود جلب كند و مانند گذشته جزو آثار موفق جشنواره‌های بزرگ باشد.
20 ـ پوران درخشنده: در سینما درد دردمندان و بی‌عدالتی مطرح شود و مشكل آن‌ها را فریاد كشد و بتواند فرهنگ‌سازی كرده و وظیفه‌ی انسانی‌اش را عمل كند.
21 ـ علی سرتیپی: تعداد سینماهای تهران از مرز 70 به 200 سینما برسد تا بتوانیم به راحتی فیلم‌هایمان را اكران كنیم و مردم بتوانند به راحتی فیلم‌هایمان را ببینند.
22 ـ جمال ساداتیان: این اختلافات تمام شود و سینما جایگاه اساسی خودش را پیدا كند و فیلم‌هایی كه شرایط اكران ندارند اكران شوند.
23 ـ محمدرضا سكوت: همدلی، یكرنگی و دوستی میان اهالی سینما باشد و سینمای مظلوم‌مان به پیشرفت فرهنگی برسد.
24 ـ امیر سماواتی: سینمای ایران همیشه پرواز را به خاطر بسپارد.
25 ـ محمدرضا شرف‌الدین: سینمای جوان كشورمان سروسامان بگیرد و عاقبت‌ بخیر شود.
26 ـ مهدی صباغ‌زاده: سینما با حركت به سمت و سوی خوبی بتواند روی پای خودش بایستد و جواب‌گوی مسایل فرهنگی و اقتصادی ما باشد و استقلال داشته باشد.
27 ـ ابوالقاسم طالبی: سینما تابعی از تابع انقلاب اسلامی باشد.
28 ـ حمید فرخ‌نژاد: مدیران سینمایی‌مان از گذشتگان‌شان عبرت بگیرند.
29ـ فرهاد قائمیان: سینمای ایران به شایستگی كه دارد برسد و اهالی سینما نیز به شایستگی و توانایی كه دارند در سطح بین‌المللی برسند.
30 ـ امیر قویدل: همكاران من همیشه سالم باشند و اندیشه‌شان روزبه‌روز شكوفاتر باشد.
31 ـ مهرداد فرید: دخالت‌های دولت در سینما به حداقل برسد و بخش خصوصی مسوولیت فیلم‌هایی كه تولید می‌كنند را خود بر عهده بگیرند، مردم هم در انتخاب فیلم‌ها انتخاب‌كننده‌های خوبی باشند.
32 ـ قاسم قلی‌پور: سینما از شر غوغاسالاری خلاص شود.
33 ـ مهتاب كرامتی: در سینما، به جز بیمه‌های معمول، روزی بیاید كه بتوانیم دل‌هایمان را هم بیمه كنیم... این روزها عجیب دلتنگیم.
34 ـ احمدرضا گرشاسبی: سینما به سمت تعالی خودش برگردد.
35 ـ جهانگیر كوثری: روزی برسد كه فیلم‌های فرهنگی و هنری با فیلم‌های تجاری اكران شود.
36 ـ‌پروانه معصومی: قصه‌هایی كه فیلم می‌شوند، قصه‌هایی باشند كه بتوانند مقداری از واقعیت اجتماع را نشان دهند.
37 ـ غلامرضا موسوی: ارتقا كیفیت، كمیت و سال فیلم‌نامه‌های خوب، سال فیلم‌های باارزش و سال افزایش مخاطبان و رسیدن به 2000 سالن در سراسر كشور با استانداردهای جهانی.
38ـ احمد نجفی: سینما وضع و آینده‌اش درست شود.
39 ـ محمدعلی نجفی: این سینما بخش فرهنگی و هنری‌اش از قید سیاستمداران و دولت رها شود و مجموعه خانواده سینما راجع به آن تصمیم بگیرند.
40 ـ عبدالله اسفندیاری: آرزو دارم كه در این سینما چنان فیلم‌های خوب و عمیقی ساخته شود كه تماشاچیان برای تماشای آ‌ن‌ها جلوی درب سینماها صف بكشند.
41: مینو فرشچی: آرزو می‌كنم سال آینده فیلم‌ها چنان جذاب و قوی باشند كه داوران جشن خانه سینما دلشان نیاید كه از وسط فیلمی بلند شوند و قصه فیلم‌ها نیز به گونه‌ای باشد كه از پایانی غیرقابل پیش‌بینی بهره برند.
42: فریدون فرهودی: شاید مهم‌ترین آرزو ارتباط مستقیم و قوی مردم با سینما باشد. آرزوی دیگری نیز كه می‌توان برای این سینما داشت كاهش محدودیت‌ها و نظارت مسوولان برروی مسایل مفهومی است. امیدوارم نظارت مسوولان بیش از آن‌كه برروی مسایل مفهومی باشد به مسایل اقتصادی سینما معطوف شود.
43: فرید مصطفوی: در سال جدید بیشترین آزادی برای فكر، بیشترین امنیت برای سرمایه‌گذاری و بیشترین سعه‌صدر و ثبات برای سیاست‌گذاری‌های فرهنگی را آرزومندم.
44ـ جابر قاسمعلی: آرزو می‌كنم همه صنف‌های سینمای ایران در جایگاه شایسته خود قرار گیرند و از توانایی‌های فیلم‌نامه‌نویسان نیز به نحو احسن و در جایگاه مناسب استفاده كنند.
45ـ محمدهادی كریمی: تمام آرزوهای خوب و دست‌نیافتنی را برای سینمای ایران آرزومندم.
46 ـ در میان مستندسازان نیز مهرداد اسكویی به طنز می‌گوید: آرزوی من مدت‌ها پیش برآورده شده، چراكه همواره آرزو داشتم به مانند سایرین كه در روز تولدشان اتفاق مهمی می‌افتد، در روز تولد من نیز اتفاقی افتد كه به طور تصادفی 12 سال پیش این آرزو برآورده شود و این روز را روز ملی سینما نام گذاشتند و بدین‌ترتیب آرزوی من سال‌ها قبل برآورده شده و دیگر هیچ آرزویی ندارم.
همچنین امیدوارم در سینمای مستند با برنامه‌ریزی و پشتیبانی آموزشی و علمی و سرمایه‌گذاری مناسب و بهینه در سال بعد نیز همانند امسال شاهد رشد محسوس این صنعت باشیم.
47ـ مهوش شیخ‌الاسلامی: در درجه اول برای تمامی مستندسازان آرزوی موفقیت دارم و بعد از آن امیدوارم فیلم‌سازان شهرستانی نیز پس از ساختن یك فیلم متوقف نشوند و همچنین امیدوارم فیلم‌های مستند نیز فروش داشته باشند و بدین‌ترتیب سینمای مستند با فروش و تغذیه مالی فیلم‌ها حیات خود را ادامه دهند.
48: پناه برخدا رضایی: اگر صادقانه بگویم برای سینما هیچ آرزویی ندارم.
49: مجتبی میرتهماسب: از آنجا كه می‌دانم آرزوی تمامی آنان برآورده شود. آرزوی دیگرم نیز این است كه ابتذال در همه عرصه‌ها دست از سر سینمای ایران بردارد و امیدوارم مستندسازان به مرحله‌ای برسند كه بتوانند به شكل حرفه‌ای فعالیت كنند و مستندساز حرفه‌ای باشند و بتوانند از این راه امرار معاش كنند.
50: حسین ایری: امیدوارم سینما آنقدر حرفه‌ای شود كه هر كس در جایگاه خود به بهترین شكل ممكن، ایفای نقش كند و كسی نیز در كار او دخالت ننماید.
و 51: محمد علی طالبی: فضای سینما آزاد شود

نوشته شده توسط عشق خدائی در ساعت 09:08مربوط به : خبر های هنری

[ نظرات [ 0 ] ] [ ارسال نظر ] [ لینک مطلب ]

ارسال برای دیگران

کارنامه هنری مهران مدیری

ارسال برای دیگران

همهء هنرمندانی که کافه داری می کنند

همهء هنرمندانی که کافه داری می کنند

مزدک علی نظری- کافه داری، از آن کارهاست که آدم را قلقلک می دهد. البته نه خود کافه دار جماعت را، بلکه آن ها که به این کار عشق و علاقه دارند را!

بنابراین، تعجبی ندارد که ببینیم بین هنرمندان - که معمولاً پرچمدار کافه نشینی هم به حساب می آیند و از علاقه آن ها به این پدیدهء نو زیاد گفته شده- چند تایی اسیر وسوسهء راه انداختن کافی شاپ و داشتن کافه ای با سلیقه خود، شده اند.

اما اگر هنرمندان خارجی سراغ تاسیس رستوران های زنجیره ای می روند (مثل سیلوستر استالون و آرنولد شوارتزینگر)، اینجا امور شکمی بیشتر به عهدهء ورزشکاران گذاشته شده؛ مثل فرشاد پیوس و احمدرضا عابدزاده، که فروشگاه فست فوود دارند. فرشاد فلاحت زاده، که در کرج نان داغ- کباب داغ دارد. یا حسین رضازاده، که در گلشهر یک شعبه آیس پک به نامش ثبت شده و...

هنرمندها همیشه وجه لطیف و زیباشناسانه هر کاری را در نظر می گیرند. آن آرنولد و رامبو هم نه هنر دارند، نه مغز! خلاصه اگر «قدرت الله ایزدی» (رشید) بازیگر تئاترهای طنز و «پیتزا رشید» معروفش در اصفهان را نادیده بگیریم، می شود گفت اغلب هنرمندان از قانون بالا تخطی نکرده و اگر عشقی سراغ کار دیگری رفته اند، کافه داری را انتخاب کرده اند. اینکه گفتیم «عشقی» چون خیلی ها هم هستند که بر خلاف سوژه های این مطلب، فقط برای درآمد خوبش، چراغ خاموش کافه زده اند و صدایش را در نمی آورند؛ خوب، برای آن ها درآمد کافه به عشقش می چربیده لابد!

کافه تئاتر

«بعد از انقلاب که فضا مناسب نبود و من و همسرم بیکار شدیم، گفتیم بالاخره باید یک جوری زندگی مان بچرخد. بیاییم یک کافه بزنیم...» این حرف های «محمد صالح علا» هنرپیشه قدیمی است که پس از مدت ها ممنوعیت، چند وقتی ست دوباره در قامت مجری به تلویزیون برگشته. او که ترانه سرایی، اجرا در رادیو و کلی کار دیگر را هم به صورت جدی و هم زمان دنبال می کند؛ عنوان اولین کافهء بعد از انقلاب را از آنِ «کافه تئاتر» خودش می داند: «آن موقع از این خبرها نبود؛ این همه کافه کجا بود؟ فقط ما بودیم و هزار و یک مشکل.»

تعریف می کند که برای گرفتن مجوز تاسیس، چه مصائبی را تحمل کرده اند و مثلاً آن وقت ها صنفی با این عنوان وجود نداشته که بشود به آن رجوع کرد. بعد هم مشکلاتی که کم نبودند و چند وقت یک بار دامن شان را گرفته و بارها به تعطیلی موقت کافه منجر شده. اما خب، توی آن سال ها همین کافه نعمتی بوده برای خیلی ها: «آقای... با عروسک هاش برای بچه ها نمایش می داد، خانم... شعر می خواند، هر روز اینجا برنامه ای داشتیم.»

هرچند این روزها در کافه تئاتر خبری از آن برنامه ها و شور گذشته نیست، اما هنوز خیلی از هنرمندان و کافه نشین های قدیمی را می شود در آن دید. خود صالح علا هم وقت هایی که بیکار باشد، مستقیم می آید اینجا. وقتی می رسد هم بیکار نمی نشیند و به قول خودش ظرف می شوید، میزها را دستمال می کشد و خلاصه در امر کافه داری با «حسین جان» اش مشارکت می کند. این حسین آقا، برادر محمد و مرد شریفی ست که علاقه شدیدی به فوتبال دارد. قبلاً «نوری» - خواهرزاده استاد- هم بود که حالا دیگر دو سه سالی است مستقل شده و برای خودش در جردن کافه زده.

کافه تئاتر هم در خیابان جردن است؛ درست تهِ «سرخه بازار». فضای داخل این کافه نیمه روشن و نوستالژیک است. کلی عکس زرد شده از گذر زمان توی دکور پشت بار کافه هست که هنرپیشه های مختلف و از جمله جوانی های خود محمد صالح علا در آن ها دیده می شوند. میز و نیمکت ها چوبی اند و سیاه رنگ، البته با نقش و نگار مفصلی بر روی میزها که حاصل سال ها یادگاری نوشتن مشتریان است: آقا، می گذارید بچه ها پوست از کله میزهایتان بکنند؟ دعوایشان نمی کنید؟

- دعوایشان بکنیم؟ نه نه... حسین جان، کسی را دعوا می کنید؟

حسین آقا: نه، کاری به کسی نداریم!

- اصلاً این میزها را رنگ کردیم برای همین کار.

گویا این نقش ها حتی نظر «عباس کیارستمی» را هم جلب کرده و او قصد استفاده از آن ها در یکی از کارهایش را داشته است. آن ستون شبه تاریخی و کاشی های عجیب و قدیمی که توی دیوار کار گذاشته شده هم دیدنی اند. صالح علا می گوید: «این ها را از مصافت های خیلی دور گذاشته ام پشتت موتور گازی - که آن وقت ها داشتم- و آوردم. یکی شان را توی حمام خرابه ای در قم پیدا کردم.»

موقع خروج از کافه تئاتر، حسین جان زنگ زورخانه ای را به شدت به صدا در می آورد. عزت زیاد!

کافه مشکی

به قول جوان های این دوره و زمانه، اسم خفنی دارد. چی را می گوییم؟ همین کافی شاپ «بلک شاپ»، که از اسمش پیداست مال «رضا صادقی» خوانندهء مشکی پوش است. بعد از به کرسی نشاندن اینکه «مشکی رنگ عشقه» و تب پیراهن مشکی و پرچم مشکی و کلی چیز مشکی دیگر، کافه مشکی هم لازم بود دیگر.

این کافی شاپ نبش خیابان «اوستا» (حوالی میدان شیخ بهایی) قرار دارد و خود استاد هم معمولاً شب ها در آن حضور پیدا می کرد؛ با هواداران گپ می زد و گاهی هم با آن عصا و اوضاع، باهاشان می رفت فوتبال. دوآتشه های شیفتهء او، می گویند دریبل هایش را موقع بازی باید دید. ما هم موافقیم، جداً باید دید.

اینکه از فعل ماضی برای این کافه استفاده می کنیم، دلیل دارد: بلک شاپ مدتی است بسته شده. اینکه چرا و آیا باز این پاتوق مشکی باز می شود یا نه، سوالی است که بر ما هم مجهول مانده. درباره کافی شاپ آقا رضا حرف و حدیث زیاد بود. شاید باور نکنید، اما بین ملت شایعه شد که مثلاً آب معدنی های این کافه هم مشکی اند. یا اینکه کنار تابلوی پروانه کسبش نوار سیاه رنگ زده اند، مثل عکس جوانان ناکام! اما تا آنجا که ما دیدیم، فقط رنگ میز و صندلی های بلک شاپ بلکی بود؛ مثل کافه تئاتر. گرچه اینجا هم مثل اغلب کافی شاپ های دیگر همه چیز نو و شیک انتخاب شده و از آن نوستالژی ناب و کم یاب خبری نبود.

به گفته نزدیکان صادقی، قرار است شعبه دوم بلک شاپ هم به زودی در جهانشهر یا عظیمیه کرج (که مشکی پوش آنجا کلی هواردار دارد) افتتاح شود. خوش به سعادت بچه های کرجی، البته در صورتی که عمر این یکی به کوتاهی شعبهء اول نباشد!

کافه خندان

به گفته «حمید خندان» خوانندهء پاپ، کافه «پاپ» با 135 متر وسعت، بزرگ ترین کافی شاپ مجوزدار و ثبت شده در تهران - بلکه کل ایران- است. او همچنین خودش را اولین خواننده ای می داند که کافه دار شده است: «بین بچه های همکار، من اولین کسی بودم که چنین کاری کردم. الان می بینید که خیلی های دیگر هم کافی شاپ زده اند یا در فکر تاسیس کافه هستند.»

بهمن سال 85 بود که کافه پاپ در خیابان شریعتی، کنار بیمارستان ایرانمهر کار خودش را آغاز کرد و از همان ابتدا می شد خیلی از چهره های آشنا را در آن ملاقات کرد. جدا از خود حمیدخان که معمولاً هر روز عصرها در کافه دیده می شود؛ کسانی مثل بروبچه های تیم والیبال هنرمندان (که خود خندان هم عضو فعال این تیم است)، ایرج نوذری، امیر نوری، حسین استیری، مهدی مقدم، پویا امینی، امین زندگانی و خانم ها آرام جعفری، نگار فروزنده، نگین صدق گویا، بهنوش بختیاری و... از پاتوق نشینان ثابت این کافه هستند و اغلب می شود چندتایی از آن ها را دید که دور هم جمع و به گفتگو مشغولند. به گفته صاحب کافه، اصلاً دلیل اصلی افتتاح اینجا همین نکته بوده: «راستش ما دنبال پاتوق مناسبی می گشتیم که در آن جمع شویم و همدیگر را ببینیم. گفتیم حالا که اینطور است اصلاً خودمان جایی را راه بیندازیم که مال خودمان باشد و تویش راحت باشیم. اینجا هم محل خوبی است و رفت و آمد به این منطقه راحت است و هم فضایش تقریباً آماده بود؛ برای راه اندازی کافه تغییرات کوچکی لازم داشت.»

وسعت این مکان و هنری بودن جو باعث شده که از کافی شاپ خندان (که خودش هم سابقهء بازیگری در یکی- دو کار سینمایی را دارد) به عنوان لوکیشن چند کلیپ موزیک، فیلم های نود دقیقه ای و حتی سینمایی استفاده شود. اگر از حمید خندان دلیل انتخاب این جای بزرگ را بپرسید، می گوید: «اصولاً از کار کوچک خوشم نمی آید. همیشه دوست دارم کارهای بزرگ انجام بدهم و وقتی خواستم کافی شاپم را راه بیندازم هم این در نظرم بود که باید کافهء من تک باشد.»

دکوراسیون پاپ شیک و باکلاس است. اغلب مشتریان هم از قیمت های این کافه راضی اند، البته به نسبت کافی شاپ های سایر هنرمندان که صورتحساب اغلب شان هوش از کله آدم می پراند!

کافه فیلم

شاید از همان موقع ها که وقت های بیکاری اش را در «کافه شوکا» می گذراند، وسوسهء کافه داری به جانش افتاده بود. نمی دانیم. فقط می دانیم که حالا «علی مصفا» هم به جمع کافه دارها پیوسته است.

طبقه بالای «سینما جمهوری» جای دنجی هست که حالا به نام کافهء مصفا و همسرش «لیلا حاتمی» شناخته می شود. ماجرا از اواخر همین پاییز گذشته شروع شد. اما خبر راه افتادن کافه که در شهر پیچید، علی آقا صلاح دید در اینباره توضیحاتی بدهد: «این تریا در حقیقت کافی شاپ نیست. بلکه ما تصمیم گرفته ایم كه در طبقه بالای سالن سینما جمهوری فیلم های مستند و زبان اصلی نمایش بدهیم و در كنار این كار، كافه تریایی هم برای پذیرایی مهمانان و علاقه مندان در نظر گرفته ایم. اما تاكید ما بر كار فرهنگی است.»

به گفته مصفا قرار است نمایش این فیلم ها همراه با جلسات نقد و بررسی باشد و در هر جلسه میهمانان ویژه ای حضور داشته باشند. البته تا اینجا هم چند جلسه برگزار شده و گویا برنامه به همین روال ادامه دارد. این زوج هنرمند معتقدند: «محل این کافه جایی از شهر قرار گرفته كه می تواند مخاطب های جدید و علاقه مند به سینما را جذب كند، به خصوص كه هم به تئاتر شهر و هم به دانشگاه نزدیک است. امیدواریم با بیش تر شدن حركاتی از این قبیل، وضعیت سینمای ایران بهبود پیدا کند و سینماها با جذب مخاطبان جدید، جانی دوباره بگیرند.» خدا کند. فعلاً که با ممنوعیت استعمال سیگار در اماکن عمومی، خود کافی شاپ ها هم از رونق افتاده اند و دیگر به بهانه «قهوه و سیگار» نمی شود مخاطبی جذب کرد.

راستی، علی آقا و لیلا خانم اسم بامسمای «آنتراک» را برای پاتوق سینمایی شان انتخاب کرده اند.

کافه مخفی

شایعه کافی شاپ دار شدن «بهرام رادان» زود رنگ واقعیت به خود گرفت. وقتی قضیه به مطبوعات کشیده شد و یک نشریه جوان پسند گزارشی در اینباره نوشت؛ دیگر همه مطمئن شدند که «آقا بهرام هم بعله»!

اسم این کافه «ویونا» است، از اواخر تابستان سال گذشته راه افتاده و در خیابان پاسداران قرار دارد. جزئیات آدرس را هم بنویسیم؟ اگر خیلی طالبید، توی کوچه «دشتستان دهم» می توانید پیدایش کنید. اما عزیزان زیاد ذوق نکنید؛ این کافه یک جای معمولی است مثل بقیه کافه ها، حالا گیریم که جزو شیک و پیک ها و چنین و چنان ها. اما کافی است بدانید حتی زمانی که کشیدن سیگار ممنوع نشده بود هم در این کافی شاپ دودی ها جایی نداشتند. آخر کافهء بی سیگار هم می شود؟ همان عبارت «کافی شاپ» بیشتر به همچین جایی می آید!

ضمن اینکه نه تنها خبری از خود رادان در این مکان نیست، بلکه از او هیچ تصویر و نشانه ای جز چند مجله که عکسش را روی جلد چاپ کرده اند، در این کافی نمی بینی. از این هم بالاتر، اگر از گردانندگان محل بپرسی: خودش کو؟ خودشان را به آن راه می زنند و می گویند: کی کو؟!

آن ها مدعی اند کافی شاپ به شخص دیگری تعلق دارد و فقط: «بهرام رادان زیاد می آید اینجا. همین!»

بر خلاف کافه های صالح علا و مستر بلک، در ویونا رنگ های روشن غالب اند و مثلاً دیوارها کرم و صورتی و این ها هستند. میز و صندلی ها هم به رنگ قهوه ای و خلاصه همه چیز مثبت پسند و قشنگ. چرا خمیازه می کشید؟ برویم سراغ بعدی... اما یک ثانیه صبر کنید! دوستان اشاره می کنند همین یک مدت پیش کافه ویونا از پاسداران به جردن منتقل شده. نگران وقتی که پای خواندن این قسمت گذاشتید نباشید؛ تنها تغییر همین جا به جایی جغرافیایی است و کافی شاپ مورد نظر درست همان شکلی است که قبلاً بود.

کافه دوقلو

«حمید عسگری» از آن خواننده هاست که شانسش زد و کارش گرفت و در مدت کوتاهی به یکی از پر کارترین های موزیک پاپ مملکت بدل شد. بازار این برادر آنقدر داغ شد که حتی در جشنواره موسیقی فجر کنار قدیمی هایی مثل «خشایار اعتمادی» یا گروه باسابقه و محبوبی چون «آریان» برای او جا باز کردند. ضمن برگزاری کنسرت در شهرهای مختلف، کیش، همراه «محمدرضا گلزار» در دوبی و...

اما موفقیت های سریع عسگری به عالم موسیقی پاپ ختم نشد. او سال گذشته در بیزینس و کاسبی غیرهنری هم موفق بود و اخیراً زده روی دست رضا صادقی و موفق شده دو کافی شاپ بزند؛ یکی در شهرک غرب که اسمش «ناشناس» یا «بی نشان» یا مخفی یا نمی دانیم چی است، و دیگری در گوهردشت کرج قرار دارد و اسمش را گذاشته «راندوو». این یکی از آن جهت یادمان مانده که انصافاً اسم قشنگ و بامسمایی است: راندوو در زبان فرانسه یعنی: میعادگاه، محل قرار.

می گویند در همین مدت زمان کوتاه، این کافی شاپ های زنجیره ای حسابی کارشان گرفته و به پشتوانه شهرت و محبوبیت عسگری میان نوجوانان، درآمد خوبی نصیب او کرده است. ما که بخیل نیستیم، نوش جانش. به شرط اینکه دوباره کنسرت های بی کیفیت برگزار نکند!

کافه کتاب

«Il bar sotto il mare»؛ زور نزن، ایتالیایی نوشتم! این نه اسم یک کافهء واقعی، بلکه عنوان اولین و تنها ترجمه فارسی از نوشته های «استفانو بننی»، نویسنده و روزنامه‌نگار ایتالیایی است که چندی قبل با ترجمه «رضا قیصریه» به بازار آمد.

«کافه زیر دریا» یک مجموعه داستان است که اکثر کارهای آن به طنز نوشته شده، اما کلاً همه جور سبک و زبانی را در آن می شود یافت کرد. یک داستان شاهکار هم دارد به اسم «امداد فوری و کیف آرایش» که قصهء عشق پسر و دختری است به همان نام ها که خواندید!

البته برای گنجاندن این مورد در لیست کافه های هنرمندان، فقط به اسم این کتاب استناد نشده و دلیل محکم دیگری داشتیم. توجه کنید: این استاد بننی، کلی کتاب دیگر هم دارد که توی اسم همه شان واژه «کافه» هست. مثل: کافه ورزش، کافه کتاب، کافه رویا و...

ضمناً خود رضا قیصریه هم کتاب «کافه نادری» را نوشته تا ادلهء ما کامل شود.

حالا که حرف کتاب شد این را هم بشنوید که اخیراً رمان «کافه پیانو» نوشتهء «فرهاد جعفری» صاحب نشریهء مرحوم «یک هفتم» هم به بازار آمده. کتابی که قهرمانان آن یک عدد راوی (لابد خود فرهادخان) و دختر خردسالش «گل گیسو» هستند!

کافه کافی شاپ

این یکی یک کافی شاپ کاملاً هنری است. به عبارت صحیح تر، راستش اصلاً کافه نیست! «کافی شاپ» اسم آلبوم پاپی است با صدای «سعید شجاعی» که همین چند ماه قبل منتشر شد.

عنوان آلبوم هم از آهنگی به همین نام گرفته شده که یک فرق اساسی با سایر تراک های کاست دارد؛ و آن اینکه به صورت دو صدایی و با همخوانی آهنگساز و تنظیم کنندهء کار یعنی «محمد پورجعفری» اجرا شده. درباره این آلبوم فقط می توانیم اضافه کنیم که ترانه هایش را خود خواننده گفته است. همین و تمام.

اما محبوبیت نام کافی شاپ را دست کم نگیرید. پیش تر، یک گروه 10 نفره پاپ با نام «وندا» (به خوانندگی امیر مددخانی و آرتام ضیایی) هم اسم اولین آلبوم شان را «کافی شاپ» گذاشته بودند. این آلبوم در تابستان سال 83 منتشر شد.

کافه انتظار

اگر جناب «گودو» می آمد، دیگر نه کسی انتظارش را می کشید و نمایشی به این نام (در انتظار گودو، نوشتهء ساموئل بکت) اینقدر معروف می شد؛ و نه دیگر کافه ای به این نام در خیابان انقلاب تهران داشتیم. پس خوب شد که نیامد!

کافه گودو در قرقِ بچه های دانشجو است. فضای خاکستری و سردی دارد، اما بین هوادارانش به شدت محبوب است و به دلیل نزدیکی به دانشگاه و تئاتر شهر، بیشتر مشتریانش را اهل هنر تشکیل می دهند که نگفته، از ظاهرشان مشخص است. خب چنین کافه ای متعلق به چه کسی می تواند باشد جز یک هنرمند، آنهم از نوع تئاتری؟

«همایون غنی زاده» از چندی پیش که گودو را راه انداخته، محبوبیتی دوچندان پیدا کرده و بروبچ جداً دعایش می کنند.

کافه ادبیات

اگر «شوکا» نرفته باشید و اصلاً اسم این کافه هم به گوش تان نخورده باشد، پس بعید است بدانید کتابی به نام «حوالی کافه شوکا» هم منتشر شده. یا اینکه چند سال پیش بر اساس این نمایشنامهء «یارعلی پورمقدم»، نمایشی در تئاتر شهر به روی صحنه رفته است.

کافه شوکا قدیمی ترین کافی شاپ مجتمع خرید خیابان گاندی است. حالا طبقهء بالای این مجتمع پر است از کافه های رنگارنگ و شلوغ، با دکورها و مشتریان عجیب و غریب. اما بین کافه روهای حرفه ای، هنوز هم شوکا انتخاب اول است؛ هرچقدر هم که کوچک و تنگ و باریک باشد، هرچقدر هم که شلوغ پلوغ باشد، باز عده ای هستند که بیرون به انتظار بایستند تا جایی باز شود و بروند چند دقیقه نوستالژی بازی. اینجا تابلوهای کوچکی هست که نظرگیرترین شان کاریکاتورهای اهدایی برادران نیستانی (مانا و توکا) و «آروین» از فضای کافه شوکا، به حساب می آیند.

«کیا» کار راه انداختن مشتری ها را بر عهده دارد و خود یارعلی هم همیشه حاضر است و معمولاً دارد با یکی یا چندتا از مشتریان ثابت سر کتاب یا چیز دیگری که مربوط به ادبیات باشد، بحث می کند. کتاب و مجله هم تا دلت بخواهد هست: اغلب نشریات ادبی به گیره آویخته شده اند و یک قفسه کتاب هم هست که بین شان علاوه بر حوالی کافه شوکا، «یادداشت های یک قهوه چی» از نوشته های خود پورمقدم را می شود پیدا کرد.

«توکا نیستانی» از مشتریان ثابت قدم اینجاست. چند نفر از عکاسان هنری و مطبوعاتی از جمله «پیمان هوشمندزاده» هم همینطور. کسانی چون «محمود دولت آبادی» هم زیاد در شوکا دیده می شوند. کلاً همهء مشاهیرِ کافه رو گذرشان به اینجا افتاده؛ حالا گیریم که این روزها پاتوق های هنری فراوان شده اند و دیگر دیر به دیر به شوکا سر می زنند...

کافه دیگران

تا آنجا که ما خبر داریم، «ابوالفضل پورعرب» هم از خیلی وقت پیش در شمال و نزدیک ویلایش یک جایی به اسم کافی شاپ داشت. البته اگر بشود روی مکانی که کلوچه و مربا هم می فروشد، اسم کافی شاپ گذاشت. حالا نمی دانیم هنوز هم هست یا نه...

ضمناً یادمان رفت استثناء فوتبالیست ها را هم ذکر کنیم؛ «علیرضا منصوریان» بازیکن قدیمی تیم آبی پایتخت (که در جریان بازی منجر به قهرمانی استقلال در جام حذفی، از مستطیل سبز خداحافطی کرد) هم کافی شاپ دارد

نوشته شده توسط عشق خدائی در ساعت 04:46مربوط به : خبر های هنری

[ نظرات [ 0 ] ] [ ارسال نظر ] [ لینک مطلب ]

ارسال برای دیگران

استاد برجسته عالم هنر ايران زنده ياد خسرو شكيبايي

سلام دوستان
شاید هیچ چیز نمی توانست سکوت چندین روزه گروه رو بشکنه ... !
آره... شايد همه شما بدونيد چه اتفاقي افتاده ! حتما شما هم مثل من دلتون ميخواد به يه شكلي غم از دست دادن استاد برجسته عالم هنر ايران زنده ياد خسرو شكيبايي رو يادآور بشيد . انشاالله كه روحش شاد باشه . . .
من هم به نوبه خودم اين ضايعه اسفناك رو به شماها ، جامعه هنري ايران و خانواده ارجمند اين هنرمند وارسته تسليت عرض مي كنم .

لطفا تا باز شدن كامل عكسها شكيبا باشيد
در صورتی که هر یک از عکس ها باز نشد بر روی آن راست کلیک کرده و گزینه Show Picture را انتخاب كنيد

براي دريافت و مشاهده تصاوير با سايز اصلي آنها را در كامپيوتر خود ذخيره (SAVE) نماييد

نوشته شده توسط عشق خدائی در ساعت 02:57مربوط به : خبر های هنری

[ نظرات [ 1 ] ] [ ارسال نظر ] [ لینک مطلب ]

ارسال برای دیگران

4 قدم برای خوب افتادن در عکس

این مشکل خیلی از افراد است: خیلی از افراد واقعاً نمی توانند عکس های خودشان را تحمل کنند و احساس می کنند که در عکس ها، بدترین قیافه و وضعیت ممکن خود را پیدا می کنند. این مشکل در خانم ها بیشتر دیده می شود اما به این معنی نیست که آقایان نخواهند هر چند وقت یکبار عکسی بگیرند که با دیدن آن اعتماد به نفسشان چند برابر شود. پس خانم ها و آقایان، اگر می خواهید در عکس ها خوب بیفتید، این چهار قدم را دنبال کنید.

اما قبل از اینکه کارمان را شروع کنیم اجازه بدهید درمورد یک نکته رک و راست برایتان توضیح دهم: انتظارات. سعی کنید انتظار و توقعتان معقول و منطقی باشد. هدف شما باید این باشد که سعی کنید در عکس ها در بهترین حالت ممکن خودتان ظاهر شوید، که این بهترین حالت هر چیزی می تواند باشد. اگر فکر می کنید که با چند جادو و جنبل قبل از فشرده شدن دکمه دوربین توسط عکاس، می توانید مثل جرج کلونی یا آنجلینا جولی بیفتید، سخت در اشتباهید.

حال نکاتی برایتان عنوان می کنیم که به شما کمک می کند در عکس ها بهترینِ خودتان باشید.

قدم اول: بهترین لبخندتان را بشناسید

بااینکه همه لبخندها در یک محل (دهان) ایجاد می شود، اما بعضی از لبخند ها موجی روی صورتتان ایجاد می کند که باعث می شود چشمانتان هم احساستان را ابراز کند. اگر حال و حوصله ندارید و دلیلی هم برای خندیدن یا لبخند زدن نمی بینید، وقتی کسی لنز دوربین را به سمتتان می گیرد، یک لبخند مصنوعی تحویل عکاس می دهید. اگر بقیه آدم های توی عکس، واقعی لبخند زده اند یا می خندند، مطمئن باشید که این لبخند مصنوعی و یخ زده تان حتماً به ذوق خواهد زد.

پس برای اینکه در عکس خوب بیفتید، به عکس های قبلی خودتان نگاهی بیندازید و ببینید که کدام لبخند به صورتتان بیشتر می آید. حتماً موقعیت را در نظر داشته باشید و یاد بگیرید که آن لبخند را تقلید کنید تا هر موقع دوربین هویدا شد بتوانید دقیقاً همان لبخند را روی صورتتان بنشانید.

قدم دوم: در معرض نور مستقیم قرار نگیرید

مطمئناً در خیلی از عکس هایتان فکر میکنید که تصویر اشکالی دارد که بهتر است از صحنه حذف شود—یکی از این اشکالات می تواند اشکال نور باشد. در این قدم برای خوب افتادن در عکس، خاطرنشان می کنیم که باید مطمئن شوید که به هیچ طریقی قربانی نور مستقیم و شدید نشوید. اگر احساس می کنید که پیشانیتان بیش از اندازه بلند است، صبر کنید تا نور مستقیم از روی آن کنار رود.

نور مستقیم، به خصوص اگر از نور خورشید باشد، چهره و حالت شما را تغییر می کند. ممکن است باعث شود صورتتان را جمع کنید یا چشمانتان را ببندید و چنین حالت هایی مسلماً عکس شما را خراب خواهد کرد. نور همچنین ممکن است باعث شود که سرتان را پایین بیندازید و این هم به نوبه خود زیر صورتتان غبغب ایجاد می کند و باعث می شود در عکس بد بیفتید. پس تا آنجا که می توانید سعی کنید در موقعیتی عکس بیندازید که از نور شدید آفتاب خبری نباشد.

قدم سوم: مستقیم به دوربین نگاه نکنید

برای خیلی از آنهایی که چهره فتوژنیک دارند، هرکاری هم که بکنند دوربین بدی هایشان را خوب و خوبی هایشان را عالی نشان خواهد داد. خیلی دیگر از آنهایی که فتوژنیک هستند هم یاد گرفته اند که طوری عکس بگیرند که همیشه فتوژنیک بیفتند. بعضی هایشان به کمی بالاتر از دوربین نگاه می کنند، ترفند خیلی هایشان هم ساده است: درست از زاویه ای که در آن بهترین شکل را دارند مقابل دوربین می ایستند.

اگر سرها و صورت ها متقارن بودند، این مسئله دیگر وجود نداشت اما واقعیت این است که هیچ چهره ای تقارن کامل ندارد. همیشه یک رخ شما زیباتر از رخ دیگرتان است.

یادتان باشد که بااینکه این صورت، موها و سر خودتان است، شاید خودتان نتوانید تعیین کنید که کدام رختان زیباتر از رخ دیگر است. پس چرا از دوستانتان سوال نمی کنید؟

قدم چهارم: چشمهایتان را ببندید و دوباره باز کنید

و آخر اینکه، بعد از اینکه زیباترین لبخندتان را زدید، نور عکس را کنترل کردید و در بهترین رخ تان قرار گرفتید، این حقه قدیمی را هم به کار ببندید: درست قبل از اینکه دکمه دوربین فشرده شود، پلک بزنید. اینکار نه تنها باعث نمی شود که چشمانتان در عکس بسته بیفتد، بلکه در زیباترین شکل ممکن خواهند افتاد.

خلاصه اینکه، این پلک زدن چشمانتان را تشویق می کند که هوشیارتر شوند و وقتی دکمه زده می شود، چشمانی براقتر و زنده تر در عکستان ببینید.

نوشته شده توسط عشق خدائی در ساعت 03:59مربوط به : خبر های هنری

[ نظرات [ 1 ] ] [ ارسال نظر ] [ لینک مطلب ]

..: آخرین ارسال ها :..

First link Second link Third link