مجله الکترونیکی و دانستنیهای روز برای عاشقان خوش فکرو اندیشه http://irannews.blogtak.com/ اراک

» امروز

منوي كاربري

پیغام مدیر : هر روز با ما باشید با مطالبی خوب و خواندنی جدید و هزار مطالب زیبای دیگر .. گلچین روز از بهترین سایت ها ووب سایت های خوب با مطالب جذاب و خواندنی از سراسر دنیا در موضوعات مختلف علمی ، دینی, تاریخی, سرگرمی، نرم افزار و خیلی چیزهای دیگر. اگر در مورد مطلبی اطلاعات می خواهید یا اینکه دنبال چیزی می گردید در قسمت نظرات آنرا در خواست کنید. مطالب عنوان شده صرفا نظرات شخصی من بوده و یا مطالبی بوده که من با آنها موافق بوده ام و دلیلی بر صحت تمامی مطالب نمی باشد. امید وارم استفاده لازم را ببرید ممنون.. hlgole@yahoo.com (lorestani)

لوگوي وبلاگ

دوستان

لوگوی دوستان

پشتیبانی

منوي اصلي

نويسندگان

موضوعات

لینک ها

ارسال برای دیگران

سرود انقلابی هوا دل پذیر شد گل از خاک بردمید ویژه ده فجر

ارسال برای دیگران

ان الحسین مصباح الهدی و سفینة النجاة

خوب گوش کن. می شنوی؟!
ــ انگار از دور دست ها صدایی می رسد. صدایی محزون و غریب...
نه...! انگار صدا آنقدرها هم دور نیست. همین نزدیکی هاست. خوب گوش کن ببین می شنوی چه می گوید؟

من برای اصلاح دین جدم و احیای امر به معروف و نهی از منکر قیام کردم

ــ این صدا چقدر آشناست. انگار که سالهای سال است هر شب و روز در گوشم زمزمه می شود و گویی که خوب صاحبش را می شناسم.
دوباره گوش کن. صدا نزدیک تر می شود. دقت کن ببین می شناسی صدا از کیست؟

اگر دين جدم پيامبر (ص) جز با كشته شدن من استوار نميشود، پس اي شمشيرها مرا دريابيد

ــ نمی دانم. صدا برایم آشناست اما این حرفها را نمی فهمم. نمی شناسم این حرفها از کیست!
الله اکبر! برادر این صدای حسین(ع) است!

ــ حسین؟ حسین کیست؟ كدام حسین را مي گويي؟!
ــ آهان، فهمیدم. همان حسین را میگویی که هرسال به بهانه محرمش، مشکی می پوشیم و صبح تا شب و شب تا سحر، سینه برایش می زنیم و عزاداری اش می کنیم؟
ــ همان که مداحان و مرثیه خوانان، حسین زهرا می خوانندش و از روضه ها و دردها و مصیبت هایش ناله سر می دهند؟
ــ همان که گفته اند با 72 تن از یارانش و با خاندان و اهل بیتش، در کربلا وارد شد و در برابر سپاه یزید ایستاد و جنگید و تشنه شهید شد؟
ــ همان که... !
ــ آری صدا را می شناسم. می گویند که حسین خیلی غریب بود. مظلوم و بی یار و یاور بود. الحق که چه سرگذشت تلخ و دردناکی داشت این حسین. باید سالهای سال برایش عزاداری کنیم و نوحه سر دهیم و سیه بپوشیم و بر سر و سینه زنیم. جانم به فدایت حسین(ع)!

آری برادر. من این حسین را می گویم و اما این تمام حسین(ع) نیست!
حسینی که من می شناسم، تمام اینها که تو گفتی در وصفش درست است، اما اینها تعریف حقیقی حسین(ع) نیست.
حسینی که من شناختم، حسینی بود که نمی خواست بهانه عزا و گریه من و تو باشد. نمی خواست که هزار و چهارصد سال بعد، من و تو، تنها به فکر مصائب و دردها و غربت و تشنگی اش باشیم و گریه کنیم و بر سر بزنیم.
حسین(ع) به کربلا نرفت تا ما تمام سال غرق کبیره و صغیره باشیم اما ده روز ابتدای محرم، سیه پوش شویم و ناله کنان به خیابان بریزیم که یا حسین و یا الهی العفو.

برادر، حسین(ع) به کربلا نرفت تا من و تو، بهانه ای داشته باشیم برای گریه کردن و اشک ریختن. نه اینکه گریه و اشک بر عزای حسینِ زهرا ناپسند باشد که والله اجر قطره قطره این اشکها را تنها خدا می داند و بس.

اما برادر؛
حسین(ع)، به کربلا رفت تا مبادا اسلام، آنگونه که معاویه ها و عمر و عاص ها و یزیدها و شمرها و عمر سعدها می خواهند، اسلام سازش و تسلیم، اسلام زر و زور و تزویر، اسلام سرمایه داری منهای عدالت، اسلام کاخ های مرمرین، اسلام مرفهین بی درد و در یک کلام اسلام شیطانی شناخته شود.
حسین(ع)، با تمام اهل بیتش، با زن و فرزند و کوچک و بزرگش، و با بهترین یارانش (که سلام و درود خدا بر آنها باد) به کربلا رفت، تا اسلام زنده بماند.
حسین(ع)، رفت تا اسلامی که برایش سنگ ها به دندان محمد (ص) خورد و خاکسترها بر سرش پاشیده شد و جگر حمزه ها برایش دریده شد زنده بماند.
حسین(ع)، رفت تا اسلامی که فاطمه (س) برای دفاع از حریم ولایتش، درب به پهلويش كوبيده شد و محسنش شهید شد، زنده بماند.
حسین(ع)، رفت تا بیست و پنج سال سکوت و خانه نشینی علی(ع) و سلام های بی جوابش، معنا و مفهوم بیابد.
حسین(ع)، به کربلا رفت تا درخت نرمش قهرمانانه و عزت مدارانه ي حسن (ع)، ثمر پیدا کند.
حسین(ع)، برای دفاع از اسلام عدالت خواه، اسلام استکبار ستیز، اسلام مستضعفین و محرومان، اسلام انقلابی، اسلام جهاد و ایثار و شهادت، اسلام جنگ تا رفع کل فتنه های عالم و در یک کلام اسلام ناب، به کربلا رفت و با لب تشنه شهید شد.

برادر، حسینی که من می شناسم، برای اطاعت امر خدا ولو به قیمت ارباً اربا شدن علی اکبر(ع) و پرپر شدن علی اصغر(ع) و قطع الیمین شدن عباس (ع)، به کربلا رفت. من از حسینی دم می زنم که حاضر شد برای رضای خدا، تمام خاندانش به اسارت شقی ترین دشمنان خدا درآیند تا مبادا اسلام ناب محمد (ص)، اسلام ناب علی (ع) و فاطمه (س)، اسلام ناب حسن مجتبی (ع)، رنگی به جز حقیقت نگیرد.

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا اَبا عَبْدِ اللَّهِ ، نام او، یاد او، خاطره شگفت انگيز او و داستان شگرف كربلاى او، همه و همه در طول تاریخ براى همه نسل‏ها نیروبخش، حیات آفرین، پندآموز، امیدزا و انقلاب گستر است. به راستى كدامین ملت را مي‏توان سراغ گرفت كه با روح و خون حسین همگرایى كنند و به افتخارات معنوي آن نائل نشوند ؟ خون حسین، مایه حیات‏ بخشى است كه در گذر زمان بر كالبد ملت‏ها دمیده مي ‏شود و آنها را به زندگى و حيات راستين فرا مي ‏خواند و حسین (ع) زنده جاویدى است كه هر سال، دوباره شهید مي ‏شود و همگان را به یارى جبهه حق زمان خود، دعوت مي ‏كند و عظمت واقعه عاشورا و قهرمانانش را متجلي مي سازد.

با عرض تسليت بمناسبت فرا رسیدن ماه محرم؛ ماه خون و ايام شهادت
حضرت ابا عبدالله الحسین (ع) و یاران وفادارش به محضر مقدس امام عصر (عج)
همچنين تمامی شیعیان جهان و دوستداران اهل بيت به ويژه شما سروران گرامي
در گروه پرشين استار، با اين اميد كه بتوانيم از پيروان راستين و شايسته آن حضرت باشيم
و از معنويات و درسهاي نهفته در اين ماه عزيز نهايت استفاده را ببريم.

با آب طلا ، نام حسين قاب كنيد
با نام حسين ، يـادي از آب كنيـد

خواهيد كه سربلند و جاويد شويد
تا آخـر عمـر تكيـه به اربـاب كنيـد

نوشته شده توسط سجاد لرستانی در ساعت 11:02مربوط به : مناسبتهای سال

[ نظرات [ 0 ] ] [ ارسال نظر ] [ لینک مطلب ]

ارسال برای دیگران

وفاداری اصحاب امام حسین (ع)

وفاداری اصحاب امام حسین (ع)

در شب عاشورا اصحاب باوفاى امام حسين عليه السلام هر كدام با زبانى ، وفادارى خود را اعلام كردند. به محمد بن بشر خضرمى - يكى از ياران ايشان تازه خبر رسيد كه پسرش در مرز رى به دست كافران اسير شده است ، محمد گفت :
- اجر و ثواب خود و پسرم را از خداوند مى خواهم . من دوست ندارم كه پسرم گرفتار باشد و من بعد از او زنده بمانم !
امام حسين عليه السلام كه سخن او را شنيد، فرمود:
- بيعتم را از تو برداشتم . آزادى ، برو براى آزادى پسرت كوشش كن !
محمد بن بشر گفت :
- درندگان مرا بدرند و زنده بخورند، اگر از تو جدا گردم !
امام حسين عليه السلام پنج لباس برد يمانى - كه قيمت آنها هزار دينار بود - به او داد و فرمود:
- اينها را به پسرت ديگرت بده تا با دادن اين لباس ها به دشمن (به عنوان هديه ) برادرش را از اسارت آزاد سازد.

نوشته شده توسط عشق خدائی در ساعت 08:15مربوط به : مناسبتهای سال

[ نظرات [ 0 ] ] [ ارسال نظر ] [ لینک مطلب ]

ارسال برای دیگران

از مدينه تا کربلا همراه با سيدالشهداء

فلسفه قيام ابي عبدالله الحسين (عليه السلام) را در سخنان آن حضرت در آغاز حرکت از مدينه و موضع‌گيري‌هاي ايشان در برابر حوادثي که در منزلگاه‌هاي ميان راه روي داده است مي‌توان يافت .

مدينه

زمان: نيمه دوم ماه رجب سال 60 هجري

حاکم وقت مدينه (وليد بن عتيقه) پس از مرگ معاويه دستور يافت تا از امام حسين (عليه السلام) براي يزيد بيعت بگيرد. حضرت فرمود: «... يزيد فردي است شرابخوار و فاسق که به ناحق خون مي‌ريزد و اشاعه‌دهنده فساد است و دستش به خون افراد بي‌گناه آلوده گرديده و شخصيتي همچون من با چنين مرد فاسدي بيعت نمي‌کند.»

وقتي مروان بن حکم بيعت با يزيد را از حضرت درخواست کرد امام حسين(عليه السلام) فرمود: اي دشمن خدا! دور شو، من از رسول خدا شنيدم که فرمود: «خلافت بر فرزندان ابوسفيان حرام است اگر معاويه را بر فراز منبر من ديديد او را بکشيد.» و امت او چنين ديدند و عمل نکردند و اينک خداوند آنان را به يزيد فاسق گرفتار کرده است .

امام حسين(عليه السلام) در شب 28 رجب سال 60 هجري همراه با بيشتر خاندان خويش و بعضي ياران، پس از وداع با جدش پيامبر اكرم(صلي الله عليه و آله) از مدينه به طرف مکه حرکت کرد.

امام حسين(عليه السلام) هدف خروج از مدينه را در وصيتنامه‌اش چنين بيان مي‌کند:

«... و جز اين نيست که براي اصلاح در ميان امت جدم خارج شدم. مي‌خواهم امر به معروف و نهي از منکر کرده و به راه و روش جدم (رسول خدا) و پدرم علي (عليه السلام) رفتار نمايم .

کسي که به سوي خدا دعوت کند عمل نيک انجام دهد و بگويد از مسلمانان هستم، از خدا و رسولش جدا نمي‌شود ... اگر در نوشتن نامه‌ات خير مرا آرزو کرده‌اي، خدا پاداش تو را بدهد.

مکه

زمان : از 3 شعبان تا 8 ذي الحجه 60 هجري

امام حسين(عليه السلام) در سوم شعبان به مکه رسيد و در خانه عباس بن عبدالمطلب سکني گزيد. مردم مکه و زائران خانه خدا که از اطراف آمده بودند به ديدار حضرت شرفياب مي‌شدند.

امام حسين(عليه السلام) پس از رسيدن دوازده هزار نامه از جانب کوفيان، مسلم بي عقيل را در روز 15 رمضان به عنوان نماينده خويش به سوي کوفه فرستاد.

امام حسين(عليه السلام) طي نامه‌هايي به مردم بصره و کوفه، سزاوارترين مردم براي خلافت و امامت را اهل بيت(عليهم السلام) معرفي کرد و ...

حضرت با رسيدن نامه مسلم بن عقيل مبني بر بيعت مردم کوفه با وي و از سوي ديگر براي حفظ حرمت خانه خدا - که تصميم به قتل آن حضرت، در آنجا گرفته بودند - حج را به عمره تبديل کرد و در هشتم ذي الحجه به رغم مخالفت بسياري از دوستان به سوي عراق روانه شد.

بخشي از آخرين سخنراني‌هاي حضرت در مکه:

ما اهل‌بيت به رضاي خدا راضي و خشنوديم ... هر کس مي‌خواهد در راه ما جانبازي کند و خون خويش را در راه لقاي پروردگار نثار نمايد، آماده حرکت با ما باشد .

صَفّاح

زمان: چهارشنبه 9 ذي الحجه 60 هجري

امام حسين(عليه السلام) در پاسخ به مخالفين حرکت به سوي عراق، فرمود: «رسول خدا را در خواب ديدم و به امر مهمي ماموريت يافتم و بايد آن را تعقيب کنم.»

در اين منطقه فرزدق شاعر با آن حضرت ملاقات کرد و در جواب حضرت که از احوال مردم عراق جويا شده بود، گفت: دل‌هاي مردم با توست وليکن شمشيرشان با بني‌اميه است .

سخن امام حسين (عليه السلام) خطاب به فرزدق در اين منزلگاه:

اگر پيش‌آمدها طبق مراد باشد، خدا را بر نعمت‌هايش شکر گوييم. اگر پيش‌آمدها طبق مراد نبود آن کس که نيتش حق و تقوا بر دلش حکومت مي‌کند، از مسير صحيح خارج نشود و ضرر نخواهد کرد.

ذات عِرق

زمان: دوشنبه 14 ذي الحجه 60 هجري

در اين منزلگاه بود که عبدالله بن جعفر، همسر زينب (سلام الله عليها) امان‌نامه‌اي را از استاندار مدينه "عمروبن سعيد" که آن ايام در مکه به سر مي‌برد، گرفت و براي حضرت آورد که مضمون آن چنين بود: من تو را از ايجاد تفرقه بر حذر داشته و از هلاک شدن تو مي‌ترسم!! لذا به سوي من برگرد تا در امان من بماني!

حضرت در جواب چنين فرمود: کسي که به سوي خدا دعوت کند عمل نيک انجام دهد و بگويد از مسلمانان هستم، از خدا و رسولش جدا نمي‌شود ... اگر در نوشتن نامه‌ات خير مرا آرزو کرده‌اي، خدا پاداش تو را بدهد.

عبدالله پسران خويش (عون و محمد) را به خدمت در کنار حضرت و جهاد با دشمنان سفارش کرد و خود به سوي مکه بازگشت .

قسمتي از نامه امام به عمربن سعيد که در اين منزلگاه نوشت:

بهترين امان، امان خداوند است. از خداوند، ترس از او را در دنيا خواهانيم تا در قيامت به ما امان بخشد.

حاجِر

زمان: سه‌شنبه 15 ذي الحجه 60 هجري

حضرت نامه‌اي را براي تعدادي از مردم کوفه توسط "قَيس بن مُسهِر" فرستاد و چنين نوشت: «نامه مسلم بن عقيل که حاکي از اجتماع شما در کمک و طلب حق ما بود به من رسيد خداوند به خاطر نصرت و ياريتان پاداش بزرگي نصيبتان کند ... هنگامي که فرستاده من "قيس" بر شما وارد شد در کارتان محکم و کوشا باشيد، من همين روزها به شما مي‌رسم.»

"قيس" را در ميان راه دستگير کردند. او به ناچار نامه امام را پاره نمود تا از مضمون آن آگاه نشوند. سپس او را به قصر دارالاماره نزد عبيدالله بردند. از او خواستند نام افرادي که به حسين (عليه السلام) نامه نوشته‌اند افشا کند و يا در برابر مردم به حسين(عليه السلام) و پدر و برادرش دشنام دهد. او بالاي قصر رفته و ضمن تمجيد از حضرت علي(عليه السلام) و فرزندانش و معرفي خويش، ابن زياد و يارانش را نفرين کرد و خبر از حرکت حضرت به سوي آنان داد و از مردم خواست دعوت امام حسين (عليه السلام) را اجابت کنند. لذا عبيدالله دستور داد او را از بالاي قصر به پايين انداختند و بدنش قطعه قطعه گرديد و اين چنين به شهادت رسيد .

از سخنان امام حسين(عليه السلام) در بين راه مکه تا کربلا:

«فَاِنّي لا اَرَي المَوت اِلاّ سَعادَة وَلَا الحَياةَ مَع الظّالِمينَ اِلاّ بَرَماً»؛ من مرگ را جز سعادت نمي‌بينم و زندگي با ستمگران را جز ننگ نمي‌دانم.

خُزَيمِيّه

زمان: جمعه 18 ذي الحجه 60 هجري

امام و همراهان يک روز و يک شب در اين منزلگاه توقف کردند، عده‌اي پيوستن «زهير بن قين» به حسين (عليه السلام) را در اين منزلگاه گفته‌اند.

امام حسين(عليه السلام) خطاب به زينب کبري(عليهاالسلام) در اين منزلگاه مي‌فرمايد:

خواهرم! آنچه اراده مشيّت خدا بدان تعلق گرفته، همان خواهد شد .

زَرُود

زمان: دوشنبه 21 ذي الحجه 60 هجري

«زهير بن قين» که داراي عقيده عثماني بود، در آن سال مراسم حج را بجاي آورده و به کوفه باز مي‌گشت. ناخوشايندترين چيز نزد او فرود آمدن در يک محل با حسين (عليه السلام) بود. هر دو در اين منزلگاه به ناچار فرود آمدند. در حالي که زهير با همراهانش مشغول غذا خوردن بود، حضرت از طريق نماينده‌اي، "زهير" را به خيمه‌اش دعوت کرد، اما او تأملي کرد. همسرش به او گفت: «سبحان الله پسر رسول خدا ترا مي‌خواند و تو اجابت نمي‌کني!»

زهير با اکراه به سوي حضرت رفت. اما هنگام مراجعت از خيمه آن حضرت، آثار خوشحالي از چهره‌اش نمايان شد و به همراهان گفت: «من به حسين(عليه السلام) ملحق خواهم شد، هر کس ميل دارد در ياري فرزند پيامبر شرکت کند، با ما بيايد و هر کس با ما نيست با او وداع مي‌کنم.» لذا همسرش نيز او را رها نکرد و تا واقعه عاشورا و شهادت زهير، همراه کاروان حسيني بود.

امام حسين(عليه السلام) بعد از شهادت زهير فرمود:

اي زهير! خدا تو را از لطف و رحمت خويش دور مدارد و قاتلان تو را همانند لعنت شدگان مسخ شده به بوزينه و خوک لعنت نمايد .

ثَعلَبيّه

زمان: سه‌شنبه 22 ذي الحجه 60 هجري

امام شبانه وارد اين منزلگاه شد و خبر شهادت "مسلم بن عقيل" و هاني بن عروه را به وي دادند.

پس از آن حضرت فرمودند: «اِنّا لِلّه وَ اِنّا اِلَيهِ راجِعون»؛ همه از خدائيم و به سوي او باز مي‌گرديم، پس از اينها زندگي سودي ندارد. آنگاه اشک به صورتش جاري شد و همراهان نيز گريه کردند.

نوشته‌اند: امام حسين(عليه السلام) با يارانش اتمام حجت کرد. اما گروهي که به طمع مال و مقام دنيا با امام آمده بودند، پس از اين خبر، از حضرت جدا شدند.

سخن امام حسين(عليه السلام) با مردي از اهل کوفه در اين منزلگاه:

به خدا سوگند که اگر تو را در مدينه ملاقات مي‌کردم، اثر جبرئيل را در خانه ما، و نزول او براي وحي به جدم را، به تو نشان مي‌دادم. اي برادر! عموم مردم دانش را از ما برگرفتند ...

زُباله

زمان: چهارشنبه 23 ذي الحجه 60 هجري

حضرت حسين(عليه السلام) در اين منزلگاه چنين فرمودند: شيعيان کوفه ما را بي يار و ياور گذاشته‌اند. هر کس از شما بخواهد، مي‌تواند بازگردد و از سوي ما حقي بر گردنش نيست .

امام حسين(عليه السلام) در جواب مردي که از آيه «يَومَ نَدعوا کُلَّ اُناسٍ بَأِمامِهِم» پرسيده بود، فرمود:

پيشوايي، مردم را به راه راست دعوت کرد و گروهي اجابت کردند، و پيشوايي، مردم را به گمراهي دعوت کرد و گروهي اجابت کردند. گروه اول در بهشت و گروه دوم در دوزخ خواهند بود.

بَطنُ العَقَبه

زمان: جمعه 25 ذي الحجه 60 هجري

از سخنان امام حسين(عليه السلام) در اين منزلگاه:

بني‌اميه مرا رها نکنند تا جان مرا بگيرند. هرگاه چنين کنند، خدا بر آنان کساني مسلط خواهد کرد که آنها را ذليل و خوار خواهد ساخت .

شَراف (و ذُو حُسَم)

زمان: شنبه 26 ذي الحجه 60 هجري

حضرت در منزلگاه شراف دستور دادند که آب فراوان برداشته و صبحگاهان حرکت کنند. در ميان راه و هنگام ظهر به لشکري برخوردند و امام حسين(عليه السلام) با سرعت و قبل از دشمن در منزل «ذُوحَسَم» مستقر شد. آنگاه امام(عليه السلام) فرمان داد تا لشکر دشمن و نيز اسبان آنان را سيراب کنند .

لشکر امام(عليه السلام) و لشکر دشمن به فرماندهي حُر، نماز ظهر و عصر را به امامت حضرت خواندند.

امام سپاه حُر را چنين خطاب فرمود: «... ما اهل بيت سزاوارتر به ولايت و حکومت بر شما هستيم از مدعياني که بر اساس عدالت رفتار نمي‌کنند و در حق شما ستم روا مي‌دارند. اي مردم! من به سوي شما نيامدم مگر آن که دعوتم کرديد. پس اگر از آمدنم ناخشنوديد، بازگردم.»

تا حضرت خواست برگردد، حُر مانع گشت. حضرت فرمود: «مادرت به عزايت بنشيند! چه مي‌خواهي؟ حُر گفت: مأمورم که تو را به نزد عبيدالله بن زياد ببرم . حال اگر نمي‌پذيري، حداقل راهي را انتخاب کن که نه به کوفه باشد و نه به مدينه .

از سخنان حضرت در اين منزلگاه:

مگر نمي‌بينيد که به حق عمل نمي‌شود و از باطل پرهيز نمي‌شود. در اين حال سزاوار است که مؤمن، لقاي پروردگار را طلب کند.

بَيَضه

زمان: يکشنبه 27 ذي الحجه 60 هجري

لشکر امام حسين و حر که به موازات و نزديک همديگر حرکت مي‌کردند در اين محل فرود آمدند.

حضرت در اين منزلگاه لشکريان حرّ را مخاطب قرار داده، چنين فرمود: «بني‌اميه به فرمان شيطان از اطاعت خدا سرپيچي نموده و فساد کردند. حدود خدا را اجرا نکرده و بيت المال را منحصر به خود ساختند. حرام خدا را حلال و حلال خدا را حرام کردند ... . شما به من نامه‌ها نوشتيد و گفتيد که با من بيعت کرده‌ايد، حال اگر به بيعت خويش با من پايبند بمانيد کار عاقلانه‌اي کرده‌ايد که من فرزند دخت پيامبر (صلي الله عليه و آله) و اسوه‌اي براي شما هستم. اگر بيعتتان را بشکنيد، سوگند به جانم! که از شما هم بعيد نيست، چرا که با پدرم علي(عليه السلام) و برادرم حسن و پسر عمويم مسلم پيمان‌شکني کرديد. بدانيد اگر چنين کنيد سعادت خودتان را از دست داده‌ايد.

از سخنان حضرت در اين منزلگاه:

اي مردم! رسول خدا فرمود: هر کس سلطان ستمگر، پيمان‌شکن، حلال کننده حرامها و مخالف با سنت رسول خدا را ببيند و در برابر او برنخيزد، جايگاهش با او در جهنم است .

عُذَيبُ الهِجانات

زمان: دوشنبه 28 ذي الحجه 60 هجري

چند تن از اهل کوفه با حضرت ملاقات کرده و اوضاع شهر را چنين توصيف کردند: «به اشراف کوفه رشوه‌هاي گزاف داده‌اند و اينک يک دل و يک زبان با تو دشمني مي‌ورزند و ساير مردم دلشان با توست. اما فردا شمشيرهايشان به روي تو کشيده مي‌شود.»

امام در اين باره آيه‌اي را تلاوت فرمودند که:

از ميان مؤمنان مرداني هستند بر سر پيمان خود با خدا ايستادگي کرده و به عهد خويش وفا کردند و به شهادت رسيدند و برخي در انتظار شهادت‌اند ... .

قصر بني مُقاتِل

زمان: چهارشنبه اول محرم 61 الحرام هجري

گروهي از اهل کوفه در اين منزلگاه خيمه زده بودند، حضرت از آنها پرسيد: آيا به ياري من مي‌آييد؟ بعضي گفتند دل ما رضايت به مرگ نمي‌دهد و بعضي گفتند: ما زنان و فرزندان زيادي داريم، مال بسياري از مردم نزد ماست و خبر از سرنوشت اين جنگ نداريم، لذا از ياري تو معذوريم .

حضرت به جوانان امر کرد که آب بردارند و شبانه حرکت کنند.

امام حسين (عليه السلام) در اين منزل به عبيدالله جعفي چنين فرمود:

پس اگر ما را ياري نمي‌کني خداي را بپرهيز و از اين که جزو کساني باشي که با ما مي‌جنگند. سوگند به خدا اگر کسي فرياد ما را بشنود و ما را ياري نکند، او را به رو در آتش مي‌افکند.

نينوا ( و کربلا)

زمان: پنج‌شنبه دوم محرم الحرام 61 هجري

نينوا جايي است که حرّ دستور يافت حضرت را در بياباني بي آب و علف و بي دژ و قلعه فرود آورد. امام براي اقامت در محل مناسب‌تري، به حرکت خود ادامه داد تا به سرزميني رسيد. اسم آنجا را سوال فرمود؛ تا نام کربلا را شنيد، پس گريست و فرمود: پياده شويد، اينجا محل ريختن خون ما و محل قبور ماست، و همين جا قبور ما زيارت خواهد شد، و جدم رسول خدا چنين وعده داد .

عبيدالله بن زياد نامه‌اي بدين مضمون براي حضرت نوشت: خبر ورود تو به کربلا رسيد. من از جانب يزيد بن معاويه مأمورم سر بر بالين ننهم تا تو را بکشم و يا به حکم من و حکم يزيد بن معاويه باز آيي! والسلام. امام(عليه السلام) فرمود: اين نامه را جوابي نيست! زيرا بر عبيدالله عذاب الهي لازم و ثابت است.

امام حسين (عليه السلام) چون نامه ابن زياد را خواند، فرمود:

«لا اَفلَحَ قَومٌ اشتَرَوا مَرضاتِ المَخلوُقِ بِسَخَطِ الخالِق؛ رستگار نشوند آن گروهي که خشنودي مردم را با غضب پروردگار خريدند. (خشنودي مردم را بر غضب خدا مقدم داشتند)

تعداد نظامياني که لباس و سلاح جنگي و حقوق از حکومت غاصب بني‌اميه گرفته و به جنگ امام حسين (عليه السلام) آمده بودند را، بالغ بر 30 هزار جنگجو نوشته‌اند .

کربلا

زمان: جمعه سوم محرم الحرام 61 هجري

عمر بن سعد با لشکري چهار هزار نفره از اهل کوفه وارد کربلا شد.

سخن امام حسين (عليه السلام) هنگام ورود به کربلا:

«اَلنّاسُ عُبيدُ الدُّنيا وَالدّينُ لَعِقٌ عَلي اَلسِنَتِهِم يَحوُطُونَهُ ما...؛ مردم، بندگان دنيا هستند و دين آنها جز سخن زبانشان نيست. تا آنگاه کا زندگيشان بچرخد، دنبال دين مي‌روند. و هرگاه بناي امتحان و آزمايش پيش آيد، دينداري بسيار اندک مي‌شود.

کربلا

زمان: شنبه چهارم محرم الحرام 61 هجري

عبيدالله بن زياد در مسجد مردم را چنين خطاب کرد: «اي مردم! خاندان ابوسفيان را آزموديد و آنها را چنان که مي‌‌خواستيد يافتيد!! و يزيد را مي‌شناسيد که داراي رفتار و روشي نيکوست که به زير دستان احسان مي‌کند و بخشش‌هاي او بجاست! اکنون يزيد دستور داده تا بين شما پولي را تقسيم نمايم و شما را به جنگ با دشمنش حسين بفرستم.»

شمر بن ذي الجوشن با چهار هزار جنگجو

يزيد بن رکاب با دو هزار جنگجو

حصين بن نمير با چهار هزار جنگجو

مضاير بن رهيه با سه هزار جنگجو

نصر بن حرشه با دو هزار جنگجو براي جنگ با امام حسين (عليه السلام) اعلام آمادگي کرده و حرکت به سوي کربلا را آغاز کردند.

امام (عليه السلام) در پاسخ «قيس بن اشعث» که سفارش به بيعت با يزيد مي‌کرد، فرمود:

نه، به خدا سوگند، دست ذلت در دست آنان نمي‌گذارم، مانند بردگان از صحنه جنگ با آنان فرار نمي‌کنم.

کربلا

زمان: يکشنبه پنجم محرم الحرام 61 هجري

نيروهاي پراکنده در سطح شهر کوفه کم‌کم جمع شده و به لشکر عمر بن سعد مي‌پيوندند.

عبيدالله عده‌اي را مأموريت داد تا در مسير به سوي کربلا بايستند و از حرکت کساني که به قصد ياري امام حسين(عليه السلام) از کوفه خارج مي‌شوند، جلوگيري کنند.

چون گروهي از مردم مي‌دانستند جنگ با امام حسين(عليه السلام) در حکم جنگ با خدا و پيامبر است در اثناي راه از لشکر دشمن جدا شده و فرار مي‌کردند.

از سخنان امام حسين(عليه السلام) با لشکر دشمن:

هيهات ما به ذلت تن نخواهيم داد. خدا و رسول او و مؤمنان هرگز براي ما ذلت را نپسنديدند، دامن‌هاي پاکي که ما را پروريده، و سرهاي پر شور و مردان غيرتمند هرگز طاعت فرومايگان را بر کشته شدن مردانه ترجيح ندهند.

کربلا

زمان: دوشنبه ششم محرم الحرام 61 هجري

عمر بن سعد نامه‌اي را از عبيدالله دريافت مي‌دارد که مضمون آن چنين است: من از لشکر سواره و پياده چيزي را از تو فرو گذار نکردم، و توجه داشته باش که مأموراني برگزيده‌ام كه هر روز وضعيت را به من گزارش کنند.

حبيب بن مظاهر از حضرت اجازه مي‌گيرد تا نزد طايفه‌اي از بني اسد - که در آن نزديکي‌ها زندگي مي‌کردند - رفته و آنان را به ياري فرا خواند، حضرت اجازه دادند. حبيب نزد آنها رفت و گفت: «امروز از من فرمان بريد و به ياري حسين بشتابيد تا شرف دنيا و آخرت از آنِ شما باشد.» تعداد90 نفر بپا خواستند و حرکت کردند، اما در ميان راه با لشکر عمر بن سعد برخورد کردند و چون تاب مقاومت نداشتند، پراکنده شده و برگشتند. حبيب به نزد حضرت رسيد و جريان را تعريف نمود. امام گفت:«لا حَولَ وَلا قُوَّةَ اِلاّ بِاللهِ.»

نامه امام حسين(عليه السلام) از کربلا به برادرش محمد بن حنفيّه و بني‌هاشم:

... مثل اين که دنيا اصلاً وجود نداشته(اينگونه دنيا بي ارزش و نابود شدني است) و آخرت هميشگي و دائم بوده و هست.

حضرت "زهير بن قيس" را فرمانده راست سپاه، و حبيب بن مظاهر را فرمانده چپ سپاه گمارد و پرچم را به دست برادرش عباس(عليه السلام) سپرد. گرچه سپاه دشمن به خيمه‌ها نزديک مي‌شد، ولي حضرت تيري نينداخت چون مي‌فرمود: دوست ندارم که آغازگر جنگ با اين گروه باشم.»

کربلا

زمان: سه‌شنبه هفتم محرم الحرام 61 هجري

تعداد نظامياني که لباس و سلاح جنگي و حقوق از حکومت غاصب بني‌اميه گرفته و به جنگ امام حسين (عليه السلام) آمده بودند را، بالغ بر 30 هزار جنگجو نوشته‌اند .

عمر بن سعد نامه‌اي بدين مضمون از عبيدالله دريافت کرد که: سپاهيان خود را بين امام حسين (عليه‌السلام) و اصحابش و آب فرات فاصله بينداز به طوري که حتي قطره‌اي آب به امام(عليه السلام) نرسد، همانگونه که از دادن آب به عثمان بن عفّان خودداري شد! عمر بن سعد 500 سوار را در کنار شريعه فرات مستقر کرد. يکي از آنها فرياد زد يا حسين! به خدا سوگند که قطره‌اي از اين آب را نخواهي آشاميد تا از عطش جان دهي!

حضرت فرمود: «خدايا! او را از تشنگي هلاک کن و هرگز او را مشمول رحمتت قرار مده.» حميد بن مسلم مي‌گويد به چشم خود ديدم که نفرين امام حسين (عليه السلام) تحقق يافت.

امام حسين (عليه السلام) سپاه دشمن را اين چنين نفرين کرد:

بار خدايا! باران آسمان را از اينان دريغ کن، و بر ايشان تنگي و قحطي(همچون سال‌هاي قحطي يوسف در مصر) پديد آور، و آن غلام ثقي(حجاج بن يوسف) را بر ايشان بگمار تا جام زهر به ايشان بچشاند زيرا آنها به ما دروغ گفتند و ما را خوار ساختند و خداوند(به توسط آن غلام) انتقام من و اصحاب و اهل بيت و شيعيان مرا از اينان بگيرد.

کربلا

زمان: چهارشنبه هشتم محرم الحرام 61 هجري

هر لحظه تب عطش در خيمه‌ها افزون مي‌شد، امام حسين(عليه السلام) برادرش عباس را به همراه عده‌اي، شبانه حرکت داد. آنها با يک برنامه حساب شده، صفوف دشمن را شکسته و مشک‌ها را پر از آب کردند و به خيمه‌ها برگشتند.

ملاقات امام حسين(عليه السلام) با عمر بن سعد:

حضرت فرمود: «اي پسر سعد! آيا با من مقاتله مي‌کني و از خدا هراسي نداري؟» ابن سعد گفت: «اگر از اين گروه جدا شوم خانه‌ام را خراب و اموالم را از من مي‌گيرند و من بر حال افراد خانواده‌ام از خشم ابن زياد بيمناکم.»

حضرت فرمود: «تو را چه مي‌شود؟ خدا جان تو را به زودي در بستر بگيرد و تو را در روز قيامت نيامرزد ... گمان مي‌کني که به حکومت ري و گرگان خواهي رسيد؟ به خدا چنين نيست و به آرزويت نخواهي رسيد.»

سخن امام حسين (عليه السلام) با يارانش:

اي بزرگ زادگان! صبر پيشه کنيد که مرگ جر پلي نيست که شما را از سختي و رنج عبور داده و به بهشت پهناور و نعمت‌هاي هميشگي آن مي‌رساند.

کربلا

زمان: پنج‌شنبه نهم محرم الحرام 61 هجري

شمر خود را به خيام امام حسين(عليه السلام) رسانده، ضمن صدا کردن حضرت عباس و ديگر فرزندان ام‌البنين، مي‌گويد: «براي شما از عبيدالله امان‌نامه گرفتم» آنها متفقاً گفتند: «خدا تو را و امان‌نامه تو را لعنت کند، ما امان داشته باشيم و پسر دختر پيامبر امان نداشته باشد؟»

امام حسين(عليه السلام) توسط حضرت عباس از دشمن يک شب را براي نماز، راز و نياز با خدا و تلاوت قرآن مهلت مي‌گيرد.

حفر خندق در اطراف خيام براي مقابله با شبيخون دشمن و قطع کردن راه ارتباطي دشمن با خيام از سه طرف - که فقط از يک قسمت ارتباط برقرار باشد – و ياران امام در آنجا مستقر بودند. اين تدبير امام (عليه السلام) براي اصحاب بسيار سودمند بود، گروهي از لشکر عمر بن سعد به سپاه امام (عليه‌السلام) مي‌پيوندند.

سخن امام حسين (عليه السلام) خطاب به دشمن:

واي بر شما! چه زياني مي‌بريد اگر صداي مرا بشنويد؟! من شما را به يک راه راست مي‌خوانم، اما شما از همه فرامين من سر باز مي‌زنيد، چرا که شکم‌هاي شما از مال حرام پر شده و بر دل‌هاي شما مُهر شقاوت زده شده است .

کربلا

زمان: جمعه دهم محرم الحرام61 هجري

امام حسين(عليه السلام) با يارانش نماز صبح را به جماعت خواند و سپس با آنها چنين سخن گفت: «... خدا به شهادت من و شما فرمان داده است. بر شما باد که صبر و شکيبايي را پيشه خود سازيد.»

عمر بن سعد تير را بر کمان نهاده و به سوي ياران امام انداخت و گفت: گواه باشيد که اول کسي بودم که به سوي لشکر حسين تير انداختم!

سپس سپاهيان عمر بن سعد تير بر کمان نهاده و از هر طرف ياران امام حسين(عليه السلام) را نشانه رفتند. امام(عليه السلام) فرمود: «ياران من! بپاخيزيد و به سوي مرگ (شهادت) بشتابيد، خدا شما را بيامرزد.»

در حمله اول چهار تن شهيد شدند و سپس ياران باقي مانده هر کدام به نوبت به تنهايي به ميدان رزم شتافته و به شهادت مي‌رسيدند و بعد از آنها نوبت به خاندان بني‌هاشم رسيد و آنها نيز شربت شهادت را نوشيدند.

امام حسين(عليه السلام) که يکه و تنها مانده بود، نگاهي به اجساد مطهر شهدا کرده و آنها را صدا مي‌کرد. حضرت براي وداع آخر به سوي خيمه‌ها آمد، آنگاه در حالي که شمشيرش را از غلاف بيرون آورده بود در برابر دشمن قرار گرفت و جنگ نماياني کرد. دشمن از هر طرف وي را محاصره نمود، ناگاه تيري سه شعبه به قلب مبارکش اصابت کرد و در حالي که يکصد و چند نشانه تير و نيزه بر پيکرش بود، نقش بر زمين گشت و روح مبارکش به ملکوت اعلي پيوست. اما شيون زنان، کودکان و حتي فرشتگان الهي بلند شد.

«و سَيَعلَمُ الَّذينَ ظَلَموا اَيَّ مُنقَلَبٍ يَنقَلِبُونَ»

برگرفته از مدينه تا کربلا، همراه سيدالشهداء، نوشته حجة الاسلام محمدباقر روشندل .

منبع : تبيان

◊ عکس - السلام علیک یا قمر بنی هاشم

◊ عکس - عشق است حسین

◊ حسین از من است و من از حسینم

◊ در محضر اساتید 1

◊ یا ابا الفضل

◊ كلیپ محرم

◊ در ستایش امام حسین علیه السلام

◊ گل سرخ

◊ بوی محرم

◊ نوای دل1

◊ شور عشق

◊ ورود امام حسین علیه السلام به کربلا

◊ عکس زیبای محرم و امام حسین

◊ عکس های زیبای محرم و امام حسین

◊ علت نامگذاری این ماه و حرمت ویژه آن در میان مسلمانان

◊ و اینک محرم . . .

◊ اینک محرم از راه میرسد. . .

◊ مقتل خوانی حجة الاسلام والمسلمین جان نثاری( صوتی )

◊ ورود به کربلا

◊ چند مداحی وی‍ژه ماه محرم

◊ محرم شعر شتا ب و پرواز

◊ ماه محرم

◊ زبان حال نی

◊ وفاداری اصحاب امام حسین(ع)

◊ عكس زیبایی ویژه محرم تقدیم به دوستداران و عزاداران امام حسین علیه السلام

◊ یا ابا عبدالله الحسین

◊ ای همای عشق

نوشته شده توسط عشق خدائی در ساعت 08:07مربوط به : مناسبتهای سال

[ نظرات [ 0 ] ] [ ارسال نظر ] [ لینک مطلب ]

ارسال برای دیگران

زندگي امام باقر (ع)

السلام عليك يا اباجعفر يا محمد بن علي ايها الباقر يا بن رسول الله

تولد :

حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام پنجمين اختر تابناك آسمان ولايت و امامت بنابر قول مشهور، در روز اوّل ماه رجب سال 57 هجرى قمرى در شهر مدينه منوره متولّد گرديدند. پدر آن بزرگوار، حضرت علىّ بن الحسين امام زين العابدين عليه السّلام و مادر آن بزرگوار فاطمه دختر امام حسن مجتبى عليه السلام بود. بنابر اين نسب شريف آن حضرت هم از جهت پدر و هم از جهت مادر به اميرالمؤمنين عليه السلام منتهى مى‏شود. القاب آن بزرگوار عبارتند از شاكر، هادى ... و مشهورترين آنها باقرالعلوم (باقر) است كه برگرفته از فرمايش رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله مى‏باشد كه فرمودند: يَبقُرُ عِلْمَ الدّينِ بَقْراً (يعنى او علم دين را به طور كامل شكافته و واضح مى‏كند). قد مبارك آن حضرت متوسط و خط موى باريكى در شكم داشت. موهايش مجعّد و رنگ نازنينش گندمگون بود و خال زيبايى بر بدن مقدّسش داشت. جسم مباركش باريك ميان و صدايش بسيار دلربا بود. بشارت پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم به ولادت آن حضرت: جابر بن عبداللَّه انصارى در سنين طفوليت آن حضرت به خدمتش رسيده و عرض كرد جدّ بزرگوارتان رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم درباره شما به من فرمود: اى جابر! هر گاه او را ديدى، سلام مرا به او برسان و بدان كه پس از او مدّت كوتاهى زنده خواهى بود، جابر نيز پس از زيارت حضرت باقر سلام اللَّه عليه مدّت زيادى زنده نبود و از دنيا رفت.

فرزندان:

امام باقر عليه السّلام دو همسر به نامهاى امّ فروه و امّ حكيم داشتند كه فرزندان آن حضرت از ايشان عبارتند از: امام صادق عليه السّلام، عبداللَّه، ابراهيم، عبيداللَّه، و على.

عبادت آن حضرت:

امام صادق عليه السّلام فرمود: پدرم بسيار ذكر مى‏گفت، با او راه مى‏رفتم، غذا مى‏خوردم و او مشغول ذكر خدا بود، گاهى با مردم سخن مى‏گفت ولى اين امر او را از ذكر خدا باز نمى‏داشت، و من مى‏ديدم كه زبانش به بالاى دهانش چسبيده است و لا اِلهَ اِلاَّ اللَّه مى‏گويد. هر روز صبح ما را جمع مى‏نمود و امر مى‏فرمود تا طلوع آفتاب ذكر بگوييم. آن كس را كه مى‏توانست قرآن بخواند، به قرائت قرآن و آنها كه نمى‏توانستند را به ذكر امر مى‏فرمود. محمّد بن ابى بكر شبلى ذكر كرده است كه آن حضرت در شبانه روز صد ركعت نماز مى‏خواند

ا حسان و كرم آن حضرت:

1 - سلمى كنيز آن حضرت مى‏گويد: اصحاب آن حضرت به حضورش شرفياب مى‏شدند و خارج نمى‏شدند مگر اينكه آن حضرت غذاهاى پاكيزه و لباسهاى فاخر به آنها مرحمت مى‏فرمود، و پول زيادى نيز به آنها مى‏بخشيد. من به آن حضرت مى‏گفتم: قدرى كمتر مرحمت كنيد. ولي آن حضرت مى‏فرمود: اى سلمى! خوبى دنيا چيزى جز رسيدگى به برادران و آشنايان نيست.

2 - عمرو بن دينار و عبداللَّه بن عبيد بن عمير مي گويند: ما حضرت باقر عليه السّلام را ملاقات نكرديم مگر اينكه خرجى و پوشاك و هدايايى به دوش كشيده و براى ما مى‏آورد و مى‏فرمود: قبل از اينكه شما را ملاقات كنم، اينها را برايتان آماده كرده بودم.

3 - سليمان بن قرم مى‏گويد: امام باقر عليه السّلام به ما پانصد و گاهى نهصد و گاهى هزار درهم مرحمت مى‏فرمود، و هيچگاه از بخشش به برادران و آنها كه به طرف او آمده و اميد و آرزو به درگاهش داشتند، خسته و ناراحت نمى‏شد.

4 - امام صادق عليه السّلام مى‏فرمود: روزى بر پدرم امام باقر عليه السّلام وارد شدم و ديدم حضرت هشت هزار دينار به فقراى مدينه صدقه داده است و غلامانش را كه به يازده غلام رسيده بودند، آزاد فرموده است.

گفتارهاى نورانى و كلمات حكمت‏آميز آن حضرت:

احاديث و فرمايشات آن حضرت كه هر يك سرچشمه‏اى از كمالات و معارف است بسيار زياد است كه در اينجا به برخى از آنها اشاره مى‏كنيم.

1 - صانِعِ الْمُنافِقَ بِلِسانِكَ، وَ اَخْلِصْ مَوَدَّتَكَ لِلْمُؤْمِنِ، وَ اِنْ جالَسَكَ يَهُودِىٌّ فَاَحْسِنْ مُجالَسَتَهُ با منافق با زبانت بساز، و محبّتت را براى مؤمن خالص گردان، و اگر يك يهودى با تو همنشين شد، با او خوشرفتارى كن.

2 - ما شيبَ شَىْ‏ءٌ بِشَىْ‏ءٍ اَحْسَنَ مِنْ حِلْمٍ بِعِلْمٍ هيچ چيزى با چيزى آميخته نشد، بهتر از حلمى كه با علم آميخته شود.

3 - اَلْكَمالُ كُلُّ الْكَمالِ: اَلتَّفَقُّهُ فِى الدّينِ، وَ الصَّبْرُ عَلَى النَّائِبَةِ، وَ تَقْديرُ الْمَعيشَةِ همه مراتب كمال عبارت است از: تفقّه در دين، و صبر بر ناگواريها، و با اندازه‏گيرى (و حساب) زندگى كردن.

4 - ثَلاثَةٌ مِنْ مَكارِمِ الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ: اَنْ تَعْفُوَ عَمَّنْ ظَلَمَكَ، وَ تَصِلَ مَنْ قَطَعَكَ، وَ تَحْلُمَ اِذا جُهِلَ عَلَيْكَ. سه چيز است كه از بزرگوارى‏هاى دنيا و آخرت است: اول اينكه هر كس كه به تو ظلم كرد او را ببخشى، و كسى كه با تو قطع رابطه نمود با او ايجاد ارتباط كنى، و هرگاه با نادانى با تو رفتار شود، حلم و بردبارى نمايى.

5 - عالِمٌ يُنْتَفَعُ بِعِلْمِهِ اَفْضَلُ مِنْ سَبْعينَ اَلْفَ عابِدٍ يك عالم كه از علم او استفاده شود، بهتر است از هفتاد هزار عابد.

6 - لا يَكُونُ الْعَبْدُ عالِماً حَتّى لا يَكُونَ حاسِداً لِمَنْ فَوْقَهُ وَ لا مُحَقِّراً لِمَنْ دُونَهُ بنده عالم نمى‏شود مگر بعد از آنكه حسد نسبت به بالاتر از خود را كنار گذاشته و پايين دست خود را كوچك نشمارد.

7 - اِنَّما مَثَلُ الْحاَجَةِ اِلى مَنْ اَصابَ مالَهُ حَديثاً كَمَثَلِ الدِّرْهَمِ فى فَمِ الْأَفْعِىِّ، اَنْتَ اِلَيْهِ مُحَوِّجٌ وَ اَنْتَ مِنْها عَلى خَطَرٍ مثل احتياج به شخصى كه تازه به مال رسيده، مانند درهمى است كه در دهان افعى قرار دارد، كه هم به آن احتياج دارى و هم براى تو خطر دارد.

8 - وَ اللَّهِ ما شيعَتُنا اِلاَّ مَنِ اتَّقَى اللَّهَ وَ اَطاعَهُ، وَ ما كانُوا يُعْرَفُونَ اِلاَّ بِالتَّواضُعُ وَ التَّخَشُّعِ، وَ اَداءِ الْأَمانَةِ وَ كَثْرَةِ ذِكْرِ اللَّهِ، وَ الصَّوْمِ وَ الصَّلاةِ، وَ الْبِرِّ بِالْوالِدَيْنِ، وَ تَعَهُّدِ الْجيرانِ مِنَ الْفُقَراءِ، وَ ذَوِى الْمَسْكَنَةِ وَ الْغارِمينَ وَ الْأَيْتامِ، وَ صِدْقِ الْحَديثِ وَ تَلاوَةِ الْقُرْآنِ، وَ كَفِّ الْأَلْسُنِ عَنِ النَّاسِ اِلاَّ مِنْ خَيْرٍ وَ كانُوا اُمَناءُ عَشائِرِهِمْ فِى الْأَشْياءِ. به خدا قسم شيعيان ما نيستند مگر كسانى كه از خدا ترسيده و او را اطاعت نمايند. و شيعيان ما شناخته نمى‏شدند مگ ر به تواضع و خشوع، و اداى امانت، و زياد به ياد خدا بودن، و روزه‏دارى و نماز و نيكى به پدر و مادر، و رسيدگى به همسايگان فقير و مستمند و قرض دار و يتيم، و راستگويى، و تلاوت قرآن و بازداشتن زبان از مردم مگر به سخن نيك، و شيعيان ما در ميان عشيره و قبيله خود نسبت به همه چيز امين بودند.

9 - اَرْبَعٌ مِنْ كُنُوزِ الْبِرِّ: كِتْمانُ الْحاجَةِ، وَ كِتْمانُ الصَّدَقَةِ، وَ كِتْمانُ الْوَجْعِ، وَ كِتْمانُ الْمُصيبَةِ چهار چيز از گنجهاى نيكى و خوبى است. پنهان كردن حاجت، پنهان نمودن صدقه، و پنهان كردن درد، و پنهان كردن مصيبت و بلا.

10 - اَلتَّواضُعُ اَلرِّضا بِالْمَجْلِسِ دُونَ شَرَفِهِ، وَ اَنْ تُسَلِّمَ عَلى مَنْ لَقيتَ، وَ اَنْ تَتْرُكَ الْمِراءَ وَ اِنْ كْنْتَ مُحِقّاً تواضع عبارت است از راضى بودن به نشستن در جايى كه پايين‏تر از شأن و مقام اوست، و سلام كنى بر هر كسى كه ملاقات كنى، و اينكه نزاع و پافشارى در دعوا را ترك كنى اگر چه حق با تو باشد.

11 - اِنَّ الْمُؤْمِنَ اَخُ الْمُؤْمِنِ، لا يَشْتُمُهُ وَ لا يَحْرُمُهُ وَ لا يَسىءُ بِهِ الَّظنَّ مؤمن برادر مؤمن است، هرگز به او دشنام نمى‏گويد، و نه اورا (از كمك خود) محروم مى‏كند، و نه نسبت به او بدگمان مى‏شود.

شكافنده علوم

شيخ مفيد عليه الرحمة مى‏فرمايد: امام باقر عليه السّلام از بين برادرانش، جانشين پدرش امام سجاد عليه السّلام و نماينده او و به پادارنده امامت پس از آن حضرت بود. و به سبب فضيلتى كه آن حضرت در علم و زهد و آقايى داشت بر همه تفوّق و برترى يافت. و از همه آنها باهوش‏تر و زيرك‏تر و در قدر و شأن از عام و خاص برتر بود. از هيچ يك از فرزندان امام حسن و امام حسين عليه السّلام به اندازه آن حضرت علوم دين و آثار علمى و علم قرآن و اخلاق ملكوتى و آداب مختلف انسانى پديدار نگشت. باقى ماندگان صحابه پيامبر و بزرگان تابعين و رؤساى فقهاء مسلمين از آن حضرت معارف و نشانه‏هاى دين را روايت كرده‏اند و به خاطر فضلى كه در دين داشت، پرچمى براى هدايت اهل دين گشت. مالك بن اعين جهنى درباره آن حضرت سروده است: اِذا طَلَبَ النَّاسُ عِلْمَ الْقُرآنِ كانَتْ قُرَيْشُ عَلَيْهِ عِيالاً وَ اِنْ قيلَ اَيْنَ ابْنُ بِنْتِ النَّبِىِّ نِلْتَ بِذاكَ فُروعاً طُوالاً نُجُومٌ تُهْلِلُ لِلْمَدْلِجينِ جِبالٌ تُورِثُ عُلُوماً جِبالاً

1 - هرگاه مردم بخواهند از علم قرآن بهره‏مند شوند، تمامى قريش ريزه‏خوار سفره علم و دانش آن حضرتند.

2 - و اگر بپرسند كجاست دختر پيغمبر، به وسيله اين بزرگوار (امام باقر) به شاخه‏هايى بلند مى‏رسى. (يعنى او است پسر پيغمبر).

3 - آنها ستارگانى هستند كه براى سير كنندگان در شب مى‏درخشند و بزرگانى هستند كه علوم و دانشهايى با ارزش به ارث مى‏گذارند. جابر جعفى رحمة اللَّه عليه كه از ياران خاص آنحضرت بوده است، مى‏گويد: امام باقر عليه السّلام به من هفتاد هزار حديث فرمود. محمّد بن مسلم نيز كه از بزرگان شاگردان آن حضرت است مى‏گويد: هر مسئله‏اى برايم پيش مى‏آمد، آن را از حضرت باقر عليه السّلام مى‏پرسيدم تا آنكه سى هزار حديث از آن حضرت سؤال كردم. يكى از كسانى كه در سفر حج حضرتش را ديده بود، نقل مى‏كند كه مردم بر سر آن حضرت ريخته و مشكلات را از آن سؤال مى‏كردند حضرت از جا برنخاست مگر آنكه همانجا هزار مسئله را جواب داد، سپس برخاست كه نزد وسايل و اثاثيه‏اش برود.

صلوات بر امام محمّد باقر عليه السلام

اَللَّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدِ بْنِ عَلِىٍّ باقِرِ الْعِلْمِ وَ اِمامِ الْهُدى وَ قائِدِ اَهْلِ التُّقى وَ الْمُنْتَجَبِ مِنْ عِبادِكَ. اَللَّهُمَّ وَ كَما جَعَلْتَهُ عَلَماً لِعِبادِكَ وَ مَناراً لِبِلادِكَ وَ مُسْتَوْدَعاً لِحِكْمَتِكَ وَ مُتَرْجِماً لِوَحْيِك وَ اَمَرْتَ بِطاعَتِهِ وَ حَذَّرْتَ مِنْ مَعْصِيَتِهِ، فَصَلِّ عَلَيْهِ يا رَبِّ اَفْضَلَ ما صَلَّيْتَ عَلى اَحَدٍ مِنْ ذُرِّيَّةِ اَنْبِياءِكَ وَ اَصْفِياءِكَ وَ رُسُلِكَ وَ اُمَنائِكَ يا رَبَّ الْعالَمينَ.

دعاى امام محمّد باقر عليه السلام براى كفايت امور هنگام خارج شدن از منزل

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ حَسْبِىَ اللَّهُ تَوَكَّلْتُ عَلَى اللَّهِ اَللَّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُكَ خَيْرَ اُمُورى كُلِّها وَ اَعُوذُ بِكَ مِنْ خِزْىِ الدُّنْيا وَ عَذابِ الْآخِرَةِ.

شهادت

سرانجام در روز دو شنبه هفتم ذى الحجّة الحرام سال 114 هجرى به تحريك هشام بن عبدالملك و به دست ابراهيم بن وليد بر اثر زهرى كه در غذاى ايشان ريخته شد مسموم گرديده و در شهر مدينه به شهادت رسيد. غبار غم و اندوه تمام شهر مدينه را فرا گرفته، و دلهاى تمام شيعيان آن حضرت را محزون و داغدار نموده و ديدگان دوستان و محبّين آن حضرت را اشكبار نمود . بدن پاك و مطهّر آن حضرت در قبرستان بقيع در جوار پدر بزرگوار و جد غريبش امام مجتبى عليهما السلام به خاك سپرده شد. ما اين مصيبت بزرگ را به پيشگاه مقدس حضرت بقية الله الاعظم عجل الله تعالي فرجه الشريف تسيلت عرض نموده فرج آن حضرت را از درگاه ايزد متعال خواستاريم . خدمتگزاران حضرت زهرا سلام الله عليها

اشعار

وى حرف دل دعاى تو يا باقر العلوم از جانب خداى تو يا باقر العلوم شرمنده از عطاى تو يا باقر العلوم در صحن با صفاى تو يا باقر العلوم درد من و دواى تو يا باقر العلوم از نطق جانفزاى تو يا باقر العلوم محشر بپا با ولاى تو يا باقر العلوم دست گره‏كشاى تو يا باقر العلوم كوشيد بر جفاى تو يا باقر العلوم تاريخ رنجهاى تو يا باقر العلوم كنج خرابه جاى تو يا باقر العلوم خون گريد از براى تو يا باقر العلوم اين بود ماجراى تو يا باقر العلوم روى خدا نماى تو يا باقر العلوم گرديد كربلاى تو يا باقر العلوم گريند در عزاى تو يا باقر العلوم دارم به سر هواى تو يا باقر العلوم هرجا سفر كنم دل من در بقيع توست
اى ذكر جان ثناى تو يا باقر العلوم اى مصطفى سلام فرستاده سوى تو دشنام داد دشمن و گرديد عاقبت هر دم هزار قافله دل كند صفا جرم من و شفاعت تو اى شفيع خلق علم و كمال و حكمت و توحيد جان گرفت فرداّ هخلد ناز فروشم اگر شود يك لحظه وا كند گره از كار عالمى دردا كه صبح و شام هشام از ره ستم در گوشه بقيع مزار غريب تو ست طفلى دو ساله بودى و در شهر شام شد باللَّه قسم رواست كه چشم تمام خلق مظلوم زيست كردى و مسموم كين شدى دردا كه شد نهان به دل خاك در بقيع شهر مدينه شهر نبى لاله‏زار وحى گفتى كه شيعيان تو ده‏سال در منا هرجا سفر كنم دل من در بقيع توست

نوشته شده توسط عشق خدائی در ساعت 14:21مربوط به : مناسبتهای سال

[ نظرات [ 0 ] ] [ ارسال نظر ] [ لینک مطلب ]

ارسال برای دیگران

ولادت امام رضا عليه السلام مبارک باد

ولادت امام رضا عليه السلام مبارک باد

لطفا تا باز شدن كامل عكسها کمی صبر کنید!!!
در صورتی که هر یک از عکس ها باز نشد بر روی آن راست کلیک کرده و گزینه Show Picture را انتخاب كنيد
براي دريافت و مشاهده تصاوير با سايز اصلي آنها را در كامپيوتر خود ذخيره (SAVE) نماييد

التماس دعا ...

با تقديم سلام حضور يكايك شما سروران و دوستان خوبم در گروه پرشين استار و عرض تبريك و تهنيت مجدد بمناسبت فرخنده ميلاد هشتمین گوهر تابناك آسمان امامت، حضرت علي ابن موسي الرضا(ع)، با توجه به تناسب موضوع ايميل امروز بد نيست نگاهي داشته باشيم به تابلوي نفيس و زيباي "ضامن آهو" كه يكي از ارزشمندترين آثار "استاد محمود فرشچيان" ميباشد. همانطور كه مي دانيد استاد محمود فرشچيان کامل ترين نمونه از هنر اصيل و نقاشى ايرانى در عصر حاضر است. چنانكه در شعر، حافظ... در سخن، سعدى... در علم، بوعلى... و در نقش، نيز فرشچيان اسطوره است.

تصويري از تابلوي ضامن آهو يكي از آثار برگزيده استاد فرشچيان

استاد فرشچیان درباره نحوه طراحی شمایل امام رضا (ع) در این اثر می‌گوید:

اول می‌خواستم امام رضا (ع) را در اين اثر از پشت سر طراحی کنم، ولی مقتضیات تابلو ایجاب می‌کرد که ایشان را از روبه‌رو تصویر کنم. هنگامی که به صورت حضرت رسیدم، نتوانستم آن گونه که می‌خواهم طرح را کار کنم. صورت، روزها و ساعت‌ها دست‌ نخورده ماند. بعدازظهر یک روز، مثل همیشه که هنگام نقاشی وضو می‌گیرم، وضو گرفتم و رو به مشهد ایستادم و زیارت خاصه‌ حضرت رضا (ع) را خواندم، سپس رفتم سراغ تابلو و قلم را در دست گرفتم و شروع کردم، بدون آنکه قلم را بردارم یا طرح را عوض کنم، صورت را ساختم. وقتی هم که تمام شد، دیگر تغییری در آن ایجاد نکردم.

همچنین، ایشان در مورد ویژگی این اثر می‌گوید:

تمام عناصر تشکیل‌دهنده‌ تابلوی "ضامن آهو" و همه ي خطوط و پرسوناژهای آن، معطوف به وجود حضرت ثامن الحجج (ع) بوده و همه منحنی‌ها به سوی ایشان ختم می‌شوند بطوريكه در سمت راست بالاي تابلو هاله‌اي از نور فضاي تابلو را در برمي گيرد.

پرسوناژ امام رضا (ع) از لحاظ رنگ و فرم هم طوری قرار گرفته است که در فراز باشد و باقی عناصر در فرود باشند. در چهره‌ بچه‌ آهوانی که به خدمت حضرت می‌آیند، حالتی از خوشحالی و شادمانی توأم با احترام دیده می‌شود که این احترام به صورت زانو زدن در برابر امام رضا (ع) متجلی است.

مختصري از بیوگرافی استاد محمود فرشچیان:

محمود فرشچیان در سال 1308 شمسی در اصفهان، دیده به جهان گشود. پدرش، حاج غلامرضا فرشچیان، از تجار فرش بود و در کار هنر قالی بافی دست داشت. این زمینه مساعد برای پرورش ذوق و شوق او در راه آشنایی با هنر موثر افتاد. از سالهای پیش از مدرسه از روی نقشه های قالی طرح میزد، تا به تدریج دستش در کار نقش پردازی روان گردید. فرشچیان در طی تحصیلات مقدماتی در محضر استاد میرزا آقا امامی اصفهانی هنرمند چیره دست و پرآوازه دیار اصفهان، به آموختن نقاشی دلبستگی تمام پیدا کرد و دل در گرو نقشهای زیبا بست. او از کار هنر احساس رضایت و شادمانی داشت. از کلاس هفتم دبیرستان فرشچیان قدم به هنرستان هنرهای زیبای اصفهان گذاشت و چهار سال در آن جایگاه عاشقی، زیر نظر استاد عیسی بهادری، استاد نابغه و توانمند نقاشی قالی، مینیاتور، نقاشی رنگ و روغن، به فراگیری اصول و مبانی طراحی نقوش سنتی (نقشه قالی، تذهیب، مینیاتور) پرداخت.

بدون شک نقش استاد عیسی بهادری در پرورش و خلاقیتهای محمود فرشچیان نقشی فوق العاده ارزشمند بود. استاد در بیان احساس و تجسم شعرگونه عواطف، به شیوه ای کاملا جدید موفق به هماهنگی و همگامی میان مضمون و محتوا و شکل و فرم نقاشی هایش گردید و این مشخصه اصلی کار او در نقاشی شد. فرشچیان در جوانی بسیار پرتلاش و خستگی ناپذیر به کار و طراحی نقوش مختلف می پرداخت. او در مطالعه آثار تاریخی شهر اصفهان (چهل ستون، عالی قاپو، مسجد شیخ لطف الله و ...) طرحهای اسلیمی و ختایی کاشیکاری های بی نظیر آن آثار سر از پا نمیشناخت و چون محققی موشکافانه این نقش ها را مطالعه میکرد. فرشچیان حتی در دوره سربازی نیز دست از قلم و رنگ برنداشت و آثاری دیدنی آفرید که مورد تشویق مقامات قرار گرفت.

سال 1329 بعد از 6 سال فعالیت و کسب هنر در هنرستان هنرهای زیبای اصفهان، فرشجیان به کسب دیپلم عالی نائل آمد. آثار سالهای شاگردی ایشان هنوز در مرکز هنرستان، موجود است. او در طراحی و شناخت و بکارگیری رنگها فوق العاده قدرتمند و قوی است. این قدرت قلم و صلابت و استواری خطوط قلم گیری است که از او هنرمندی پرآوازه و مشهور ساخته است. از نظر محتوا و مضمون، آثار استاد عمدتا با الهام از ادبیات عرفانی و باورهای مذهبی ساخته و پرداخته شده اند. سخن آخر اینکه امروز استاد فرشچیان از پس نزدیک به پنجاه سال کسب هنر و مهارت در کار نقاشی و خلق نقشهای دلنشین و جشم نواز، هنرمندی است که به جرآت میتوان او را صاحب سبک جدید در نقاشی ایرانی (مینیاتور) دانست. استاد فرشچیان در بین 100 هنرمند برتر قرن در جهان رتبه 35 را کسب کرد. جهت اطلاع اينكه، با تأسيس موزه استاد فرشچيان در مجموعه فرهنگي تاريخي سعد آباد اين امكان فراهم گرديده كه هنر دوستان عزيز و علاقه مند بتوانند آثار اين هنرمند بزرگ را در يك مجموعه ي ويژه مورد بازديد قرار دهند. در ايميل هاي آينده آلبوم تصاويري از ديگر آثار اين هنرمند برجسته را تقديم خواهيم نمود.

نوشته شده توسط عشق خدائی در ساعت 14:59مربوط به : مناسبتهای سال

[ نظرات [ 0 ] ] [ ارسال نظر ] [ لینک مطلب ]

..: آخرین ارسال ها :..

First link Second link Third link